+++ BLOG 2003 +++

:: Vrijdag, 26 december, Hans - Oef, nog net op tijd om iedereen een prettige feestdag te wensen en meteen maar vast de beste wensen voor het nieuwe jaar. Ik had het al eerder willen doen, maar ik heb deze week een lange, zware en vooral moedige strijd moeten leveren tegen de Fujian-virusstam. Maar I nailed the motherfucker en ben derhalve net voldoende hersteld om me ongeneerd vol te kunen proppen tijdens de onvermijdelijke kerstdiners. Mmmmm.

In ieder geval lijkt het me de uitgelezen tijd om kort terug te blikken op het jaar 2003.

Tja, een tamelijk bizar jaar, wat Signs betreft. Aan de ene kant heel mooi, omdat we het goede idee hadden om de band na tien jaar opnieuw tot leven te wekken. Iets waar we dan ook geen moment spijt van hebben gehad. Waarin we slechts drie, maar niettemin gedenkwaardige optredens hebben gedaan die ons nog lang zullen bijblijven. Waarin we de inspiratie vonden om nieuw materiaal te schrijven en simpelweg herontdekte hoe geweldig het is om met dit groepje mensen samen te spelen en te componeren. Iets dat we meer hebben gemist dan we eigenlijk al dachten.

Maar tegelijkertijd was het op het persoonlijke vlak een heel moeilijk jaar, niet alleen voor Ron, maar ook Bert en Marcel hebben -om het zacht uit te drukken- heel wat te verwerken gekregen. Begrijpelijkerwijs hebben deze gebeurtenissen hun weerslag op de band gehad, zodat we zeker in de tweede helft van het jaar onze ambitieuze plannen behoorlijk moesten worden bijgesteld. Maar zo gaan die dingen. Ik ben in ieder geval blij dat niemand van ons de band beschouwde als een last, maar eerder als uitlaatklep en het samen muziek maken als welkome positieve afleiding in moeilijke tijden. Respect daarvoor, Ron, Bert en Marcel.

Ja, en dan natuurlijk de onvermijdelijke kerstgroeten/nieuwjaarswensen. Speciaal aan iedereen die zo positief heeft bijgedragen aan de wederopstanding.
Paul Hartland, zonder wiens hulp en optimisme we er een stuk slechter voor hadden gestaan. Peter de Bock, door ons met raad en daad bij te staan (en uiteraard de foto's), Marco Brondsema voor alle filmische bijdragen en niet aflatende enthousiasme, en natuurlijk de steun van onze gezinnen, families en vrienden, de vriendelijke woorden en hulp van onze muzikale collega's en natuurlijk de niet aflatende belangstelling van de trouwe bezoekers van deze site, die, zoals ik een tijdje geleden al schreef, gelukkig blijven komen. Ik weet dat er een groot aantal van jullie zit te wachten op de nieuwe cd, maar door alle turbulente gebeurtenissen zal die nog wel even op zich laten wachten.

Maarrr...

Er is licht aan de horizon.

De kans is namelijk zeer aanwezig dat we op heel korte termijn toch een aantal nummers gaan opnemen. Live of semi-live, daar zijn we nog niet helemaal uit, maar we vinden dat we voldoende goede nummers hebben om iets mee te gaan doen. Geen full-length cd dus, maar puur promotie-materiaal en daarom denk ik dat we er wel iets van op deze website zullen zetten.
Zodra de plannen meer concreet zijn zullen we hier nader op ingaan.
More to come, zoals dat heet...

Rest me niets anders dan iedereen een heel goed nieuwjaar te wensen. Of, in de woorden van honkballer Satchel Paige:

Work like you dont need the money, love like youve never been hurt, and dance like no one is watching.


++++++

:: Vrijdag, 12 december, Marcel - Bert weet het weer aardig te brengen: "Ron en Marcel zaten in andere bands en zullen wel hun ervaringen middels een Blog vertellen....". WIJ, Ron en ik - twee aartsluie defensiemedewerkers - worden door een gozer die zelf regelmatig onderduikt gedwongen om te bloggen. En bedankt he....BERT! Maar vooruit, het is zondagmiddag en ik heb toch niets beters te doen. Aangezien ik net niet genoeg had gedronken om alles van het scheepsbandtournooi te vergeten, hierbij mijn relaas.

Na drie jaar van afwezigheid leek het me leuk om weer eens mee te doen met het SBT (marine, DUS afk...). Na zeven weken zwoegen met de gelegenheidsband van CAMS-Force Vision was het uur U aangebroken (wat beTEKENT 'uur U' eigenlijk, sterker nog: zijn het U-uren of uur Uwen???!!!!!). Negen man/vrouw sterk waren we al om 13.00 uur aanwezig voor de sount-tsjek.
Prachtige uitvinding trouwens dat BV (bijzonder verlof). Vier uur vrijaf
krijgen voor twintig minuten geluid instellen en daarna een soort reunie van gepokte en gemazelde SBT-veteranen, wie wil dat nou niet. Wacht, ik hoor een paard aan komen hollen... Is het een verlate sint? eh nee, ik ben zelf weer aan het doordraven. excuus...

Half acht in den avond, en de spanning is voelbaar (de microfoons lekken stroom). Onze band WYSIWYG is al voltallig ook al moeten wij pas om kwart voor tien ons kunstje doen. Op naar de VIP-room, waar de drankvoorraad direkt slinkt. Nadat we zijn aangekondigd merk ik direct al dat mijn drankprobleem zich weer laat gelden (ik kan er niet zo goed tegen). Even concentreren dus. Naar mijn idee gingen we als een speer - scherp, doelgericht doch niet dodelijk - al weet ik niet of de aanwezige toehoorders het hiermee eens waren. Sommige bandleden hadden totaal geen bandervaring, maar hebben zich kranig geweerd. Hulde dus, maar vooral LEVE DE PRET.

Ron speelde direct na ons huzarenstukje (salades aan de bar) met zijn band NAUTALLICA. Hard en gedreven, maar vooral shockerend hard volgens de jury, Geniaal als vanouds volgens mij. Gelukkig kent Ron de klappen van de zweep (alle veertig, puur op gehoor), SIGNS is toch ook een bandje die niet overal zijn waardering vindt. ;-).

De band van Bert was natuurlijk de beste. Het was gewoon een tactische zet van Ron en mij om niet in dezelfde band als Bert te spelen, want hoe meer loten hoe meer kans. We kunnen zeggen dat we alledrie gewonnen hebben, want hij is ONZE vriend, capisj? HA, en ik heb al zo vaak meegedaan met diverse formaties dat ik echt niet KON verliezen. In iedere band speelde wel iemand waar ik ooit mee heb gespeeld, doortrapt of niet?!

Wat het resterende deel van de avond betreft, de drank deed zijn werk
grondig in mijn lijf en ik zal er dus niet verder over uitwijden... Ik zal
niet vertellen dat ik eerst mijn bril kwijt raakte en vervolgens al
headbangend mijn GSM. Ik ben alleen blij dat er nog eerlijke mensen zijn die kosten nog moeite sparen om gevonden voorwerpen bij de bevoegde instanties te retourneren. Ons contact bij Minirock, de weledelzeergestrenge eerwaarde eminentie Coen Ewalt (is COEN daar?...), vond mijn mobieltje in drie delen op de vloer bij de jurytafel (ik had daar blijkbaar een stevige discussie met de leden al kan ik me dat niet meer herinneren). Vakkundig puzzelend maakte Coen er weer een werkend geheel van, gaf d'electronica af bij de Marechaussee...Die d'electronica afleverde bij de plaatselijke ordebewakers al waar ik d'electronica den anderen middag kon afhalen. Coen is hierbij
mijn held van de dag, COEN bedankt!!!!

Terug naar Signs. In het blog van 31 oktober werd al kond gemaakt van twee nieuwe nummers. Cryogenic Jetlag en A State of Seagull zijn afgelopen woensdag in de Bunker opgenomen en het beluisteren meer dan de moeite waard. Subtiel, Strak, Symphonisch, Snoeihard, Signswaardig. Al nieuwsgierig? Houwe zo, we zijn weer volop bezig. Al zullen we onze deadline van december/januari niet halen, er zit vooruitgang in en een volledige CD laat niet al te lang meer op zich wachten. Tot BLOG!

 

++++++

:: Zaterdag, 6 december, Hans - Ja, daar zijn we weer! Het bekende verhaal: te druk met andere dingen om te site up te daten, blablablah. Maar aangezien het geduld van een aantal trouwe bezoekers van deze site op begon te raken (en de emails dientengevolge een steeds dreigender karakter begonnen te krijgen) dus maar snel een update...

Dus, nog nieuws?
Hmmm... ja en nee.
Ja, want we zijn met een aantal optredens bezig.
En nee, want het is op dit moment te vroeg om er iets concreets over te kunnen zeggen. We weten simpelweg nog niet of het allemaal gaat lukken. Maar zodra we iets weten houden we jullie natuurlijk op de hoogte.
Verder oefenen en schrijven we stug door en de twee nieuwe nummers naderen voltooiing. Twee totaal verschillende nummers zijn het geworden, maar uiteraard beide weer met de o, zo onmiskenbare Signs-charme ;-)
U bent dus gewaarschuwd.

Afgelopen week hebben Bert, Marcel en Ron overigens meegedaan met het jaarlijkse Scheepsbandconcours van de Marine. Elk met een andere gelegenheidsband. Aangezien ik als enige niet bij onze nationale trots werkzaam ben, en als potentile terrorist de poort dus niet in kwam, heb ik alleen de verhalen mogen aanhoren hoe leuk het wel niet was... (sprak hij verbitterd tot op het bot)
Lees hieronder een verslag van het evenement door Bert.

Oh ja, ik heb weer een aantal grappige plaatjes binnengekregen die ik beloof zeer binnenkort te plaatsen.
Echt.

++++++

:: Zaterdag, 6 december, Bert -

Hallo allemaal.
Het is de week na het scheepsband concours van de Marine gehouden in de witte raaf.
Daar heb ik (en ook Marcel en Ron) gespeelt met de band "Ops-outen" en hebben de tweede prijs in de wacht gesleept. Ron en Marcel zaten in andere bands en zullen wel hun ervaringen middels een Blog vertellen....
Ops-outen was een tijdelijke verzameling van Peter de Vries en Mike de Wit van MbM, Olaf Eikelenboom van Diagnosis Murder, en Pierre de Bock van Sweet port blues.
We speelden 3 nummers, niet geheel vlekkeloos, maar wel met een passie die ons op 1 puntje na van de eerste plek afhield. Het waren blues-rock nummers.
Het was een onwijs gezellig feest met naar zeggen van de organisatie, 2000 bezoekers! Een toppunt. Er was een keurige Vip-room waar alle muzikanten gezellig een kleine renie hielden (met de nodige drank en zo). De organisatie was perfect en een compliment is dan ook op zijn plaats, bedankt daarvoor.
Hopelijk ben ik volgend jaar weer van de partij en ik heb nu al weer een bezetting in mijn hoofd om te gaan knallen!
Ondertussen oefenen we met Signs op het gemak verder, wat ik dus straks ook weer ga doen.
Tot de volgende Blog,
Bert.

++++++

:: Donderdag, 6 november, Hans - De foto's die 'onze eigen' fotograaf Peter de Bock maakte van Jan Akkerman en Steve Lukather in De Boerderij zijn geplaatst op de officiele Steve Lukather Site.

En terecht!

++++++

:: Woensdag, 5 november, Bert - Hallo allemaal. Inderdaad, inspirerend en motiverend zijn 2 mooie woorden waar Hans mee eindigde, en waar ik de Blog voor mezelf weer oppik.

Na onverwachts te moeten gaan varen (ook onder water), zijn we weer aan het repeteren geslagen, en ik moet zeggen dat het lekker was.
Oude nummers en de nieuwe. En die laatste beloven mooie nummers te worden. Het kost alleen, en dat is begrijpelijk, veel tijd om ze te componeren.
Maar met het nodige geduld komen, we er wel. Ik vind het alleen jammer dat de "fans" wat langer moeten wachten, vinden we zelf ook.
Verder heb ik alle respect voor Ron, die na tragische gebeurtenissen de draad samen met zijn familie weer oppikt...
Ik weet dat iedereen druk bezig is met nieuwe nummers te maken, en ik wacht met geduld af. Helaas ben ik niet zo inventief om zelf nummers te schrijven, maar geloof me, dat doen de jongens met alle plezier voor me. Zelfs zo goed dat ik zo nu en dan alle zeilen bij moet zetten om hun computerdrumkunsten bij te benen. Je ziet maar, druk bezig met z'n allen.
Tot volgende Berts LOG.

++++++ 

:: Vrijdag, 31 oktober, Hans - Trick or treat? Boo!

Ai, al meer dan twee weken geen blog. Geen gebrek aan inspiratie, ik zweer het, maar we hebben het allemaal te druk met andere dingen. En ja, zeker ook met de band. Vorige week heb ik elk vrij uurtje besteed aan het opnemen van een demo-versie van een nieuw nummer. Leuk om te doen, maar enorm tijdrovend.

Bovendien zijn we deze week begonnen met het instuderen/bijschaven/oefenen van twee nieuwe nummers. Tegelijk.
Werktitels?
A state of Seagull van Marcel and Cryogenic Jetlag (part 1?) van ondergetekende.
Ik moet zeggen dat het veel belooft. Seagull is een bijna balladachtig nummer, aanvankelijk dan, naarmate het nummer vordert word het heftiger, met een aantal subtiele akkoordwisselingen en geweldig pianospel van Heer Faas.
Cryogenic Jetlag moet zo'n beetje het begin gaan vormen van ons concept. Veel maat- en sfeerwisselingen.
Beide nummers passen -denk ik- heel goed in de Signs traditie, maar we slaan toch ook een aantal nieuwe paden in. Subtieler, meer dynamiek dan de oudere nummers, maar op de een of andere manier met ook meer venijn in de staart.
Jammer dat we voorlopig nog niets kunnen laten horen, maar we werken er hard aan.

P.S. Goed om te zien dat deze site ondanks het schandelijke gebrek aan blogs en updates nog steeds heel goed word bezocht. Deze maand hebben we zelfs een record-aantal bezoekers zag ik net tot mijn verbazing.
Bedankt voor alle belangstelling iedereen.
Motiverend en inspirerend.

++++++

:: Dinsdag, 14 oktober, Hans - Tijd voor een update. Tijd voor wat vrolijker nieuws ook, na de afgelopen weken. Ron en ik zijn vorige week met een stel vrienden naar Hans Teeuwen in Carr geweest. Wat zal ik er van zeggen? Fenomenaal, zoals gewoonlijk. Zelden zo gelachen! Nou zijn wij natuurlijk diehard fans van bijna- het eerste uur en dus nauwelijks objectief te noemen, maar ik kan het iedereen aanraden. Gaat! Dat! Zien!

Nog meer goed nieuws (voor mij persoonlijk dan): ik heb meegewerkt aan de soundtrack van een Amerikaanse korte film.
Huh?
Echt waar. Al een tijdje neem ik deel aan een online-discussie forum dat gewijd is aan science Fiction schrijvers (tja, je moet toch wat met je vrije tijd. En ja, ik ben een Nerd...). Een maand geleden vertelde een van de Amerikaanse deelnemers dat hij bezig was met het maken van een korte, experimentele film, Dark-Haired Girl getiteld. Hij zocht alleen nog muziek. Aangezien er meerdere muzikanten aan het forum deelnemen vroeg hij of iemand wilde proberen om daar filmmuziek bij te maken. Nooit te beroerd om te experimenteren heb ik toen twee tunes opgenomen. Niets bijzonders, heel basic allemaal, zeker voor mijn doen. Alleen mijn Rickenbacker en een klein beetje delay. In ieder geval heb ik de boel opgestuurd en guess what? De filmmaker kon gedeeltes ervan nog gebruiken ook en, bovendien, ligt de film inmiddels ter beoordeling bij het gerenommeerde Sundance Filmfestival. Met o.a MIJN muziek. Wow!
Helaas is de film nog niet online te bekijken (regels van het filmfestival), maar zodra dat toegestaan is word Dark-Haired Girl op het net geplaatst en laat ik het weten.

Oh ja, en het allerbeste nieuws: nu Bert ook weer boven water is (echt de laatste onderzeeboot-grap, ik beloof het) ziet het er naar uit dat we deze week voor het eerst sinds nou ja, maanden, weer eens gaan oefenen en aan de slag kunnen met het nieuwe materiaal. En daar zijn we hard aan toe.

 

++++++

:: Vrijdag, 3 oktober, Hans - Afgelopen maandag is Ron's vader overleden. Dat betekent dat hij in minder dan een jaar tijd zowel zijn moeder, zuster als vader heeft verloren. Onnodig om te vertellen dat het afgelopen jaar voor Ron (en zijn familie) onvoorstelbaar zwaar is geweest. Ik kan alleen maar mijn bewondering uitspreken voor de manier waarop hij daarmee omgegaan is.

We wensen Ron, zijn familie en gezin dan ook sterkte toe en hopen dat hiermee een eind is gekomen aan een lange en vooral moeilijke periode.

Begrijpelijkerwijs zullen de bandactiviteiten tot nader order worden opgeschort.

++++++

:: Woensdag, 17 september, Marcel - Sorry Hans, ik schaam me diep (om maar even de onnavolgbare link te leggen tussen Bert op zee...eh...schot voor de boeg? Weinig diepgang?) je hebt gelijk, ook ik dwaal af, maar ik beloof je het roer gaat om...sjonge faas, wat ben je weer bij...

Geef ik tijdens een bandmeeting een signaal af van "de sait leg een beetje stihil, doen we er nog wat an?". Duurt het nog twee weken voordat ik zelf weer een teken van leven geef.

Kan ik zeggen dat ik produktief ben geweest? Ja en nee. Ik ben bezig geweest met een nieuw nummer, dat uiteindelijk een heel andere vorm heeft gekregen als waar ik in eerste instantie van uit was gegaan. Uren rotzooien met een themaatje dat in je hoofd he-le-maal geweldig klinkt, maar als snot door je vingers glipt wanneer je het probeert te siekwensen. Ik heb uit pure nijd m'n minaressen (Ensoniq en Trinity) een week niet aangeraakt, maar ben vreemd gegaan met een fijn spelletje "Civilization" (dat zal ze leren).

Vanmiddag daagde er ein-de-lijk een nieuw ideetje op (leve de kadans van het fietsen wanneer je over beroerd wegdek rijdt) waardoor ik de pijnlijke stilte tussen m'n minaressen en mijzelf heb verbroken. In plaats van een lekker rustig melodietje is het een aardig uptempo wijsje geworden, en dat is denk ik een understatement. Ik bedoel maar, een week zonder ... doet je hunkeren, toch? Ik heb zelf het idee dat het aardig in 5IGNS nieuwe stijl past, wat toch wel iets steviger en minder bombastisch is (toch, Hans, Ron, Bert?).

Om niet als dirigent/dictator mijn hersenspinsels op te leggen heb ik niet meteen alle partijen klaar voor onderwater gemaakt (hoi Bert), maar ruimte gelaten voor de creativiteit van d'anderen (nee, ik ben niet lui, echt niet!). Het nummer is nog niet helemaal klaar maar de klei is aanwezig, nu het boetseren nog. De tekst zat al een tijdje in mijn
'hmmm-kan-ik-nog-wel-eens-wat-mee-doen-map', maar zal misschien ook nog wel wat aangepast moeten worden. Al met al heb ik over wat ik vanavond gedaan heb een bevredigd gevoel. Oh, ik word geroepen door Trinity, ze willen meer.... Morgen misschien maar een vrije dag nemen om uit te rusten...

++++++

:: Donderdag, 11 september, Hans - Bij het intypen van deze datum vraag ik me plotseling af hoe lang het duurt voordat we daarbij niet meer onmiddelijk zullen denken aan vliegtuigen en brandende torens...

Maar ik dwaal af (terwijl ik nog niet eens ben begonnen).

Niets nieuws onder de Signs-zon. Ron zit ergens in Duitsland en Bert ligt op de bodem van de Ierse zee.
Huh?
Nee, geen grap. Onze onvolprezen drummer is in het dagelijks leven werkzaam bij de onderzeedienst en moest onverwachts mee op oefening in de buurt van Ierland.
Ik weet niet of hij z'n drumstel heeft meegenomen, maar de buren zullen in ieder geval een keer geen last van 'm hebben.
Aan de andere kant: voor de vijand zal het niet moeilijk zijn om die dieptebommen op de juiste plek af te werpen.
Boem-tsjik. Boemboem-tsjik. VUUR!
Hmmm...gelukkig is het maar een oefening ;-)

Aan het thuisfront is Marcel, net als ik, bezig met het opnemen van wat ideetjes en wellicht dat we later deze week bij elkaar komen om elkaars huisvlijt te beoordelen en over eventuele dooie punten heen te helpen.

Tja, en meer heb ik even niet te melden. Uhm...Marcel misschien?

++++++

:: Woensdag, 3 september, Hans - Hh! Twee weken geleden leek het me tijd om eens een nieuwere Windows-versie te installeren. Goed idee, maar het gevolg was wel dat ik ook al mijn programma's opnieuw moest installeren. Het programma echter waarmee ik al dit fraais update lag ergens in Noorwegen (lang verhaal), dus vandaar de ongemakkelijke stilte alhier. Excuses dus, aan iedereen die al een beetje ongerust begon te worden...

So what's new? Uhhhhm... (Graaft nu diep in een geheugen dat doorgaans niet veel verder terug gaat dan tweeeneenhalf uur)
Oh ja; Vorige week vrijdag was mijn broer Frank over uit LA, en het leek me een goede gelegenheid om wat familie en vrienden op te trommelen, waaronder Marcel en Ron (Bert was verdwaald op de Kermis), en gezamelijk eens ouderwets te gaan stappen. Geweldige avond, niet alleen met mijn broers die ik niet zo vaak zie, maar zeker ook met Marcel en Ron. Opvallend hoeveel we elkaar nog steeds te vertellen hebben na al die jaren samen spelen. Kortom; interessante, grappige en stimulerende gesprekken. (Hoewel het niveau naarmate de avond/nacht en de bierrekening vorderde steeds verder naar beneden moest worden bijgesteld...)

Vorige week trouwens voor het eerst sinds...uhmm...zeker een maand of twee eindelijk weer geoefend. En, op de te verwachten flinke missers na, ging het eigenlijk best goed.
Verder hebben we afgelopen maandagavond onze toekomstplannen besproken en we zijn het er over eens dat het maken van een cd onze prioriteit heeft. Dus, tenzij er iets voorbij komt dat we niet kunnen laten schieten, voorlopig even geen optredens. We weten al -bijna- precies hoe, wat en waar we willen gaan opnemen. Maar eerst zullen we genoeg nieuwe nummers moeten hebben. Mijn waanzinnige idee om er een concept-cd van te maken is met algemene stemmen aangenomen, zodat we nu alle nummers, ideen, stukjes, tekstfragmenten, loopjes, riffs, enz enz, die we de afgelopen tijd individueel hebben weten te verzinnen moeten gaan omvormen tot n lang nummer.
Niet zo lang geleden heeft iemand de muziek van Signs eens vergeleken met een puzzel van 1500 stukjes. Nou ik er zo over nadenk: we hadden zelf geen betere metafoor kunnen bedenken!

Wat me tenslotte brengt op het nieuws dat collega-muzikant en vriend Peter de Vries in het ziekenhuis is beland. Het was even schrikken, maar ik heb begrepen dat het inmiddels weer goed met hem gaat. Vanaf deze plek wensen we hem in ieder geval beterschap.

++++++

:: Woensdag, 20 augustus, Hans - Niets zo frustrerend voor een muzikant als op een festival rond te lopen waar je had kunnnen spelen als de omstandigheden het maar hadden toegelaten.

Dat wist ik van tevoren natuurlijk al, maar tegen beter weten in ben ik dus toch zaterdag even wezen kijken bij het Last Minute Summer Event. En ik moet zeggen dat ik toch onder de indruk was. (Mooi) poppodium, DJ-popdium, springkussens, marktkraampjes, wat al niet. En het werkte ook: zelden zag ik Den Helder zo massaal (4000 man) op zo'n evenement afkomen. Geweldig, dus.

Het leek me van tevoren een leuk idee om samen met mijn vijf-jarige zoontje heen te gaan. Maar hoe ik hem ook met vaderlijke overredingskracht probeerde te overtuigen dat bandjes kijken echt veel leuker is dan glijbaan of springkussen, dacht hij daar helaas toch heel anders over. Zodat ik hem op zo'n 458 verschillende manieren van de glijbaan naar beneden heb zien zeilen ("kijk dan, pap!"), maar de bands heb ik daardoor een beetje gemist. Alleen een gedeelte van de optredens van Monkey Blue Monkey en Diagnosis: Murder heb ik gezien/gehoord en die bevielen me (weer) best.
Het enige punt van kritiek op de organisatie waren echter de vier speakertjes die voor een PA door moesten gaan. Bij een festival van dit formaat was een zwaardere PA geen overbodige luxe geweest en alle optredende bands ondervonden er duidelijk hinder van door, ja, een gebrek aan body. Maar voor de rest was het zonder meer een zeer geslaagd gebeuren en zoals het er naar uitziet gaan ze er een jaarlijks terugkerend evenement van maken. En natuurlijk hoop ik dat de organisatie ons de kans geeft om volgend jaar onze afwezigheid van dit jaar goed te maken (sprak hij hoopvol).

P.S. Gek genoeg schijnen er nog steeds een hoop mensen deze site niet te kunnen vinden, want ik heb heel wat mensen gesproken die me verbaast vroegen waarom wij niet speelden. Met het mij zo kenmerkende geduld heb ik ze natuurlijk allen tekst en uitleg gegeven en ze naar deze website verwezen :-)

"Dus: Signs.com, alleen is de eerste 'S' een vijf".

"Wacht effe, hoor. De laatste "S" is een vijf?"

"Nee, de eerste 'S'".

"Heh? Five-igns? Hebben jullie je naam veranderd?"

"Nee, kijk: het is een grafisch grapje: 5igns."

"Huh?"

"Snap je? Je schrijft 5igns, maar je zegt gewoon: Signs."

Na een lange stilte: "Jaaaaaaja. Maar waarom spelen jullie nou niet?"
 

++++++

:: Woensdag 13 augustus, Hans - Afgelopen maandag is Ron's zus Marja overleden. Zoals iedereen zal begrijpen is dit trieste feit reden voor Signs om het optreden aanstaande zaterdag tijdens het Last Minute Summer Event in Quelderduyn af te zeggen.

Het lijkt me niet nodig onze motivatie nader toe te lichten (en sowieso om op deze plek al te diep op dit soort zaken in te gaan), maar alleen al het feit dat we een sterk vermoeden hebben dat Marja er aankomende zaterdag bij geweest zou zijn, als ze had gekunt, lijkt ons reden genoeg om niet te spelen.

Tenslotte wil ik nog zeggen dat het juist Ron is geweest die er de meeste moeite mee had om het optreden af te zeggen. 
Het typeert de muzikant die hij is.

We wensen hem en zijn familie heel veel sterkte toe.

++++++

:: 11 augustus, Hans - We zijn allemaal weer terug van vakantie en ik had nu graag wat willen schrijven over het Last Minute Summer Event van aankomende zaterdag, maar tot onze grote spijt moeten we mededelen dat ons optreden -zoals het er nu naar uitziet- waarschijnlijk niet door zal gaan. Wegens de zeer ernstige familieomstandigheden van Ron is het voor hem heel moeilijk (zo niet onmogelijk) om aan het festival mee te werken.

Voor alle duidelijkheid; er is nog geen definitieve beslissing genomen, maar de kans dat we spelen is heel erg klein. We hopen later deze week te kunnen laten weten of we erbij zullen zijn of niet.

Hoe dan ook: we denken evengoed dat het een topevenement wordt en raden dan ook iedereen aan heen te gaan.

++++++

:: 2 augustus, Hans - Zo vliegt de week voorbij en daar ik morgen afreis richting de Belgische Hooglanden (de aanbevelingen van Marcel over de kwaliteit van het bier doen me branden van nieuwsgierigheid) maak ik nog even snel tijd to catch up with things, zoals dat heet. Aangezien er tussen de Signs-leden al een tijdje een oorverdovende radiostilte heerst, ben ik helaas wel genoodzaakt me te beperken tot mijn eigen bezigheden.  Geen idee dus waar Marcel, Ron en Bert op dit moment allemaal mee bezig zijn (behalve vakantie vieren), maar don't worry: Signs kennende zal het wel stilte voor de storm zijn...

Tussen de bedrijven door heb ik drie relatief uitgewerkte ideen voor nummers op weten te nemen. Echte nummers zijn het helaas nog niet, maar ik sleep wat apparatuur mee naar Belgie in de hoop dat de pittoreske omgeving en -vooral- het bier me zullen inspireren om een en ander verder uit te werken. Verder ben ik van plan om een begin te maken met het uitschrijven van het concept dat ik in mijn hoofd heb en dat de basis moet gaan vormen voor de tekst (en muziek) voor de volgende Signs-cd. 
"Een concept-cd?!", vraagt iedereen zich geschokt af. "Maar daar waagt tegenwoordig toch geen band zich nog aan?" 
Precies! Voor ons reden genoeg om het juist wel te doen. Of eigenlijk: opnieuw te doen. Chimera was ook een concept. Ik ben altijd al gecharmeerd geweest van albums zoals bijvoorbeeld Hemispheres van Rush, Operation: Mindcrime van Queenryche of Outside van David Bowie. Ik hou gewoon erg van cd's waarvan de afzonderlijke nummers een zekere samenhang vertonen of zelfs een verhaal vormen. 
Wat u zegt; een tamelijk ambitieus project. Maar what the hell...het houdt je bezig. Zelfs tijdens mijn vakantie, zo blijkt.

Hoe dan ook: tenzij ze in een van die afgelegen bergdorpen een internet verbinding tot stand hebben weten te brengen de aankomende dagen even geen Blog. 
Maar dat overleven we wel.

Tot snel.

(P.S. Trouwens leuk om te zien dat andere bandsites ons opnieuw tot lichtend voorbeeld hebben genomen en niet getreuzeld  hebben zich aan te melden om ook een Golden Web Award in de wacht te slepen. Goed voorbeeld doet kennelijk goed volgen en ach, we zijn nou eenmaal nooit te beroerd om pionierswerk te verrichten ;-))

Genoeg gezegd, lijkt me.

++++++

:: 25 juli, Hans -
NHD-Interview is toegevoegd. Zie de sectie...nou ja, interviews dus. 
(Met dank aan Marjolein, die het verhaal voor ons heeft overgetypt. Dat doet ze nou eenmaal vijf keer sneller dan ik met mijn tweevinger-systeem. Is dus geen luiheid, maar efficiency ;-)

++++++

:: 22 juli, Hans - Check het Noordhollands Dagblad van vandaag voor een Signs-interview. We waren het verhoor al bijna vergeten (het interview vondt al zo'n vijf weken geleden plaats), maar het is toch een aardig stukje geworden. Knap van interviewer Peter van Dam dat hij er nog zo'n samenhangend verhaal van heeft weten te brouwen, aangezien we met z'n vijven (inclusief geluidsman Paul) weer eens luidruchtig door elkaar heen hebben zitten praten en de sfeer gaandeweg steeds meliger werd.
Als we even tijd hebben, zullen we het artikel deze week op de site zetten.

:: 22 juli, Hans - Dit weekend kreeg ik via een vriendin deze flyer in mijn handen gedrukt:




Kennelijk is de line-up al bekend! Zo spelen we dus -naast o.a. onze collega's van MBM en Diagnosis: Murder- samen met The Shavers en headliner Osdorp Posse. Kon wel eens leuk worden!

Dus: 16 Augustus, Quelderduyn-park. Last Minute Summer Event. Als ik de Helderse Courant mag geloven wordt dit het Helderse Parkpop. Ik zou zeggen: Be there!

++++++

:: 17 juli, Hans - Oei! Toch oppassen met wat ik allemaal schrijf in dit Blog! Had ik het gisteren over het afzeiken van de weergoden: prompt slaat vannacht de bliksem in op nog geen 20 meter van mijn huis. De schoorsteen van de overbuurman werd compleet weggeblazen en bij mij sloegen alle stoppen door (gebeurt wel vaker, maar deze keer letterlijk)! 
Anyway, mij zul je geen grapjes over weergoden meer horen maken...

Ook wat betreft de Golden Webaward moet ik mijn mening toch enigszins bijstellen. Nader onderzoek wijst uit dat de Award behoorlijk hoog staat aangeschreven en wel degelijk serieus bedoeld is. Je krijgt zo'n prijs kennelijk niet zomaar. Excuses dus voor mijn sceptische houding en bedankt! We zijn er blij mee.

"You and Your Staff at Signs - The Official Website have Obviously Worked Very Hard - Proudly Display Your Award", schreven ze. Nou dat doen we dan ook!

++++++

:: 16 juli, Hans - Sjeez! Alweer een week geen Blog. Maar in het Gringo Poco Studio Complex/Multimedia Centre heersen dermate hoge temperaturen dat ik het gebied tot onbegaanbaar heb verklaard. Zo zie ik net op de thermometer dat de temperatuur nu al (kwart over tien 's morgens) 27 graden bedraagt. 
Kort Blogje vandaag, derhalve. En ook de songwriting-sessies zijn tot nader order opgeschort.

Wat is dat toch met Signs-opnames en extreme weersomstandigheden? Onze eerste demo Chimera hebben we ooit opgenomen onder dezelfde tropische temperaturen als die we deze week voor onze kiezen krijgen, tijdens Square Circles woedde buiten de beruchte februari-stormen (waardoor het studio-balkon compleet wegwaaide) en tijdens Private Eyes was het z koud dat we bedolven onder sjaals, mutsen en handschoenen de nummers hebben ingespeeld. Kortom: op de een of andere manier lijken we de weergoden behoorlijk af te zeiken met onze muziek. Geen idee waarom...:-)

Trouwens, deze week hebben we onze eerste Web-Award gewonnen met deze site! We mogen ons de trotse eigenaar noemen van een onvervalste Golden Web Award 2003-2004. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik mijn vraagtekens zet bij de motivatie achter het toekennen van deze awards, want ik kreeg er meteen een zootje spam achteraan met "fantastische" aanbiedingen. 
Maar goed, gezien het niveau van de andere winnaars is het kennelijk redelijk serieus bedoeld.

Nou, tot zover. Ik vlucht. 
Keep cool.

++++++

:: 9 juli, Hans
- Mijn Blog van gisteren nog eens nalezend (doe ik soms) realiseerde ik me plotseling dat wellicht de indruk zou kunnen zijn ontstaan dat alleen Ron en ik aan het werk moeten. Terwijl Bert & Marcel lekker vakantie vieren. 
Nou, niet dus. Ze mogen er dan wel een weekje of wat even tussenuit, maar Marcel heeft allang wat nummers klaarliggen (heeft dus al voorgewerkt) en als iemand van ons de afgelopen maanden hard heeft geoefend, dan is Bert het wel. Bovendien komt hij nog wel aan de beurt. Met name als hij de onmogelijke fills en breaks die Ron en ik om de anderhalve maat uit onze drumcomputers toveren mag vertalen naar menselijk drumwerk.

Dus hierbij is dit misverstand ook weer weggewerkt :-)

Bijgaand een fotootje van mijn Gringo Poco Studio Complex. Oftewel de werkruimte waarin de aankomende weken voor menig Signs-meesterwerk de basis gelegd dient te gaan worden. Hopen we dan.
En als je soms denkt "beetje klein": valt wel mee, hoor. Alleen oppassen dat je tijdens het bassen niet per ongeluk op de drumcomputer gaat staan. Hoewel me dat trouwens al aardig wat verassende wereldbreaks heeft opgeleverd...

Oeps! Bijna vergeten mijn alomaanwezige, doch charmante co-producente te vermelden. "Zeg, die bassdrum kan wel een beetje meer punch gebruiken"

++++++

:: 8 juli, Hans - Vakantietijd! En welverdiend, dachten wij, na vijf maanden hard oefenen en drie memorabele optredens. 
Nee, niet dat we nou al moe zijn, maar soms is het wel prettig om jezelf de tijd te gunnen om dingen in perspectief te plaatsen. 

In ieder geval kunnen we terugkijken op een geslaagde terugkeer. En dat zeg ik met enige opluchting, want het was nog maar de vraag of de chemistry van weleer er nog was. En of we die ook nu nog over konden brengen. En daar komt bij dat Signs altijd al een band is geweest die minstens evenveel fans als critici heeft gehad en dus hielden we al bij voorbaat rekening met zeer gemengde reacties. Spannend, dus. 
Maar op de een of andere manier hebben we een ongelooflijke positieve respons gehad op onze ressurection en de daarop volgende Minitour. En of dat nou komt doordat we als muzikanten zijn gegroeid, of doordat de tijd rijper is voor wat wij (altijd al) proberen te doen, weet ik niet. Whatever. Maar het maakte wel duidelijk hoeveel mensen deze band gemist hebben, en vooral ook hoeveel wijzelf deze band gemist hebben. De heroprichting van Signs is een hele goede beslissing geweest.

Wat ons brengt bij de nabije toekomst. De maand juli is voor ons een kleine break. Nou ja? Zoals het er nu naar uitziet voor Marcel en Bert dan, want Ron en ik worden geacht om nieuwe nummers te schrijven. Die 12 jaar oude tapes zijn nu toch echt aan vernieuwing toe en we willen zo snel mogelijk opnames gaan maken. Dus dan moet er wel materiaal komen en aangezien we de lat -zoals altijd- weer wat hoger willen leggen, zowel qua geluid, vorm als inhoud, zal dat toch wel weer de nodige tijd gaan kosten. 
Inspiratie
genoeg, dat wel. 
Nu alleen nog de tijd en discipline vinden om het daadwerkelijk allemaal te realiseren...

Dus, niks vakantietijd: aan het werk!

++++++

:: 4 juli, Bert - Een tijdje niet meer geblogdt, maar hier ben ik weer. Ik heb trouwens van Ron vernomen dat hij zeer binnenkort ook gaat blochu...
Wat een te gek feest dat Minirock, prima organisatie, en lekker gespeeld. Dat mag van mij wel elke week. Ondertussen weer een optreden in augustus, Quelderduyn, hopelijk mogen we daar 45 minuten spelen... zie wel. Afgelopen woensdag weer geoefend, en na een tijdje had ik het idee dat we een ballad-avond hadden, iets wat op zijn tijd wel leuk is maar toch... ik had moeite met me in te houden geen up-tempo te spelen. Voorlopig was dat de laatste oefensessie en gaan we een short-break houden. Ikzelf ga met mijn gezinnetje naar Spanje (met vouw-kar). Genieten van de Paella en natuurlijk Sangria, afgewisseld met een San-Migueletje... 
Na de zomervakantie gaan we hard werken aan nieuwe nummers,  er zijn al wat fragmenten die we spelen, en ik weet zeker dat daar weer echte SIGNS nummers uit ontstaan. Ik wil ook nog reageren op Jurrie Teeuwen voor zijn review; bedankt! Hoop dat we samen in de Boerderij kunnen spelen... zou te gek zijn. Tja voor zover weer mijn Blog, later!

+++++++

:: 2 juli, Hans - Wow! Lees net een recensie van ons optreden op Lentepop op de DPRP-site. Mooie woorden!

Hieronder volgen trouwens nog meer mooie woorden: Marcel's erg leuke verslag van Minirock.

:: 2 juli, Marcel - De hele dag al niet stil kunnen zitten vanwege het vooruitzicht om op MINIROcK te spelen. De laatste keer dat ik er was dateert/dateerd/dateerdt (doorhalen wat niet van toepassing is) alweer van vier jaar geleden, en toen als een van de vele flink aangeschoten toeschouwers. Vandaag niets van dit alles. Ten eerste kan ik me nog van jaaaren geleden herinneren dat zelfs een solo van 1 noot nog fout kan gaan als ik drank misbruik (een bes klinkt niet
altijd als het nummer in a staat), en ten tweede heet ik vandaag BOB, dus dan maar een flinke slag slaan in de voorraad Cola.

Eerst moet er echter nog gewerkt worden, en natuurlijk loopt de planning weer in de war. In plaats van keurig om 16.00 uur op het fietsje te stappen, wordt het uiteindelijk half vijf voordat ik word losgelaten. Gelukkig heb ik wind tegen, anders kan ik al die opgekropte frustatie niet kwijt. Thuis aangekomen word ik door de hond begroet, die mij er van overtuigt dat hij degene is die als eerste zijn territorium moet afbakenen, dus riempje om en naar buiten, daarna mag ik... Ik kan nog net even snuffelen voordat Ron heftig claxonneert. Spullen inpakken en 'on our way'.

Op de plaats des onheils aangekomen is het feest al in volle gang, al valt de drukte op dat moment nog wel mee. Best Kept Secret is net begonnen, en wat ik hoor bevalt me wel. Als dit de toon is die gezet wordt, ga ik me wel vermaken, ook zonder pilfjef.

We zouden in eerste instantie slechts een half uurtje spelen in verband met te weinig repertoire, maar we hebben het lef om te bluffen dat we ZEKER 45 minuten kunnen spelen, want we hebben geoefend. Na wat geharrewar over en weer, krijgen we het extra kwartiertje nog toebedeeld ook. Uiteindelijk kunnen we om half negen gaan spelen. Waren de eerste twee optredens nog even opwarmertjes, deze keer hebben we alle vier vleugeltjes. Perfect is het niet, maar de monitor klinkt als een dijk zonder zeegeruis, en dat speelt errug lekker. High on Adrenalin is het al weer veel te snel voorbij. 
Heb ik trouwens al verteld dat Paul de - niet zo - stille vijfde man (geluids-) ook de repetitie-avonden komt verstoren door vragen te stellen als "wat speel je daar", "moet dat harder", maar ook goed genoeg is om een naar nicotine snakkende toetsenist van een sjekkie te voorzien. Anyway, zijn lastige vragen stelt ie met goede reden, want het geluid wordt ook hier iedere keer beter. Zenks Paul!!!

Wat kan ik nog meer zeggen... Oh ja, ik mag even Captain spelen van de Signs Spacecraft en wat instrumentarium vervoeren. Maar daarna optreden komt alles in een bierstroomversnelling. Ron, Hans en Bert doen hun best elkaar onder tafel te drinken (Er was trouwens in de hele tent geen tafel te vinden, but who cares). Het peil daalt, de stemming stijgt (bekijk de onbetamelijke foto's maar), en om half twee is het tijd om tegen de gebreide onderbroek
aan te kruipen.

Op naar MINIROcK 2004!!!!

Zo, en nu eerst een bavaria

+++++++

:: 30 juni, Hans - Hehe, ze staan er op!
Best leuk al die foto's, maar je bent wel weer een dag bezig om alles op die @#+X* website te zetten. Ook nog wat extra Afterparty-shots. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen, zullen we maar zeggen.

Dientengevolge geen tijd gehad voor een Minirock-verslag. Misschien een van de anderen nog energie over?

++++++

:: 30 juni, Hans - Hoe een band zijn zorgvuldig bewaakte imago van serieuze band in 7 plaatjes vakkundig om zeep helpt. Kortom: de Minirock Afterparty foto's...
Heel smaakvol :-)

Later vandaag de foto's van het optreden. Er zitten weer zoveel mooie foto's bij, dat ik nog niet goed weet welke te selecteren.

+++++++

:: 28 juni, Hans -
Nee, nog geen Minirock-plaatjes, maar komen er aan. 
Onze Goudsche Vrienden stuurden me vandaag wel een aantal mooie foto's n een video van ons optreden op Lentepop. Met dank aan Ard, Ome Edward en Aesgugaab.
Zie Pictures...

+++++++

:: 27 juni, Hans - Minirock rules! Was weer supergezellig, gisteren. En tussen het feesten door bleek ons optreden niet alleen de beste van onze :Reloaded Minitour, maar naar mijn bescheiden(?) mening  zelfs n van de beste Signs-optredens ooit. Love this band!
Later deze week een uitvoeriger verslag, ik hoop ook met foto's (o.a. van de beruchte Minirock afterparty).

Ik heb trouwens net te horen gekregen dat we op zaterdag 16 augustus spelen op het Last Minute Summer Event, hier in het Quelderduyn park in Den Helder. Te gek!

++++++

:: 24 juni, Hans
- Bewijs geleverd!

++++++ 

:: 23 juni, Hans - Ik krijg net de plaatjes van Lentepop binnen. Check de Pictures-sectie. En ja, zelfs de foto's van Marcel zijn deze keer gelukt! Dit alles gefotografeerd door de onnavolgbare Marjolein (ik heb 'r ten huwelijk gevraagd, maar ze zegt dat ze al getrouwd is...;-) 

Wow! Memorabele dag eergisteren in Gouda. Mooie omgeving, heerlijk warm weer, koud bier en heel veel fantastische mensen gezien (en ontmoet) op het Lentepop-festival. Zelden zo'n gevarieerd stelletje (vr en p het podium) bij elkaar gezien: Metalheads, Rockers, Gothics, Trashers, Motormannen, Punkers, Symfo's  en alles daartussenin en -voorbij. Veel publiek, groot podium, goede backline  en PA, lekkere bands en een heel relaxed sfeertje. En ondanks dat het bloedhete zonnetje recht in ons gezicht scheen en de temperatuur op het podium bijna tropisch was, hebben we -denk ik- een heel goed optreden gedaan. Als ik de reacties na afloop mag geloven hebben we er in ieder geval weer aardig wat fans bij en dat bleek ook wel uit de e-mails die we gisteren en vandaag ontvingen: mensen die vragen om CD's, waar we binnenkort spelen of gewoon even wilden laten weten dat ze van ons optreden hebben genoten.

Maar het mooiste (en onwerkelijkste) van de dag waren wel die Signs-fans die ons nog kenden van onze oude demo's. Ik bedoel: als mensen, die je nog nooit van je leven eerder hebt ontmoet, je vertellen dat jouw muziek voor hun iets heel speciaals betekent ("Pink Floyd, Marillion en Signs. Dat waren de bands. Ik kan bijna niet geloven dat jullie hier voor me staan!") en je later vragen of je er misschien bezwaar tegen hebt om met ze op de foto te gaan: geloof me, dat doet je wel wat.
Thanx, guys (en Lentepop)! Voor een geweldige dag en ik hoop dat we heel snel weer bij jullie in de buurt spelen.

In de tussentijd maken we ons al weer klaar voor -aweright!- Minirock. Opnieuw bevinden we ons in de bevoorrechte positie om daar uitgenodigd te zijn en ik heb er nu al zin in. Want waar we ook spelen; Minirock is voor ons toch iets speciaals en iets waar we elk jaar weer naar uitkijken (ook als we niet spelen). Wordt trouwens de allereerste keer met Signs, hoewel we ooit ('91?) de personeels-barbecue, die als voorloper van het festival beschouwd moet worden, mochten verstoren. Ook daar hebben we goede (en levendige) herinneringen aan (al kostte het toen nog heel wat moeite om die pindasaus-vlekken van mijn bas te poetsen...). 
Hoe dan ook: ik weet het wel zeker dat het ook aanstaande donderdag weer een geweldig feest word.
Dus, voor iedereen die de 26e een hele leuke dag wil beleven: Komen!

++++++

:: 20 juni, Hans - Ziehier de enige echte Lentepop-flyer. We hebben er te weinig gekregen om er iedereen persoonlijk eentje op te sturen, dus op de site dan maar. Gesponsord door Heineken... Kunnen we mee leven :-).

Voor iedereen die zich trouwens afvraagt waarom onze Minitour Reloaded heet: ach, we moesten een naam hebben en uit mijn bekende misplaatste gevoel voor ironie leek dit me wel leuk. Ik bedoel: we voelen ons ook wel reloaded, maar het is dus geen betekenisvolle verwijzing naar de Matrix. (Geloof me; ik heb 'm een paar weken geleden gezien en ik werd er niet vrolijk van...)

In ieder geval morgen naar Gouda, dus. Kunnen niet wachten. En hopen jullie allemaal te zien.


++++++

:: 18 juni, Hans -
Okee, de site is weer bijgewerkt. Pfff...(lijkt makkelijk, maar probeer dat maar eens te doen terwijl er een acht maanden oude babygrrl tussen je voeten door tijgert en die bovendien enkel is geinteresseerd in dingen die:
a. levensgevaarlijk zijn
b. heel smerig en/of giftig zijn
c. zich het liefst op plaatsen verstopt waar een baby wel bijkan, maar een vader van, pak 'm beet, 1m90 niet.
Anyway, het is toch gelukt...)

Check de schitterende foto's die Peter de Bock heeft gemaakt afgelopen zaterdag. Hij had erg weinig licht om te fotograferen, maar ze zijn niettemin weer heel mooi. Alleen helaas geen enkele van Marcel. Die stond zo in de 'schaduw', dat hij bijna onzichtbaar was. Komt volgende keer goed...

One down, two to go. Maar ik heb de afgelopen drie dagen hard nodig gehad om de Dag van de Muziek te verwerken. Niet alleen het eerste Signs-optreden in tien jaar, maar vooral de oceaan-ruis in mijn oren en de alcohol in mijn bloed...
Maar het was echt een geweldige dag.
's Middags de spullen inladen in Bert's Signs-spacecraft (yep, we travel in style tegenwoordig!). Spullen dumpen op de Rijkswerf, effe snel nog wat inkopen doen (snaren, batterijen, etc), broodje naar binnen werken en terug naar de werf, waar we een schitterende hal aantroffen. Het enorme kunstwerk van R. van de Wint midden in de zaal gaf het geheel een bijna surrealistisch sfeertje. Cool. En een heel mooi, hoog en groot podium, maar met helaas ook een nog grotere nagalm. Dat we binnen niet mochten roken en -in eerste instantie- welgeteld een (1) consumptiebon de man mochten ontvangen, was voor grootverbruikers als wij behoorlijk slikken (of eigenlijk niet, dus), maar met een meegesmokkeld kratje was dat probleem snel opgelost.
Maar tot zover het gezeik, want verder waren de dag en de organisatie perfect. Ik heb Den Helder zelden zo gezellig meegemaakt. Bruisend Den Helder, indeed! Ook bij de werf veel bekende gezichten. Geweldig om al die mensen te zien die speciaal voor ons kwamen. Helemaal te gek en dat alleen al maakt zo'n optreden de moeite waard. Veel vrienden, familie, collega's en medemuzikanten en de sfeer was dan ook te gek. Tussen de bedrijven (en de galm) door heb ik nog even geprobeerd naar de bands Milk en MBM te luisteren (Later meer over de andere bands in Windkracht 13.)
En toen waren wij aan de beurt.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het te gek was. Zeker gezien de omstandigheden. Door de galm (ook op het podium) waren de instrumenten bijna niet van elkaar te onderscheiden en dat maakte het er niet makkelijker op. En ja, al speel je al vijftien jaar bijna onafgebroken en denk je bijna alles al eens meegemaakt te hebben: we waren voor dit optreden allemaal toch opvallend gespannen. Ik in ieder geval wel. Voor het eerst in tien jaar plotseling weer centrestage staan, je aandacht heen en weer stuiterend tussen bas en zang, was toch op z'n zachtst gezegd weer even wennen. Maar de band liep als een trein. Natuurlijk waren Marcel en Ron heel goed op dreef (as usual), maar vooral Bert maakte de belofte helemaal waar. Als een generaal zat hij achter z'n kit en als wij het effe kwijt waren hoefden we ons maar om te draaien en we pakten de draad moeiteloos weer op. Zeker gezien Bert's betrekkelijke onervarenheid op dit soort podia was het echt een topprestatie! Heel veel mensen kwamen na afloop dan ook naar me toe met de vraag: "Waar hebben jullie die gozer vandaan? Wt een drummer!"
Maar het is wel duidelijk; we hebben er een heel goed gevoel aan over gehouden. Want je kunt heel lekker met elkaar in de oefenruimte staan spelen, live op een podium is -zoals elke muzikant weet- een heel ander verhaal.  En hoewel we met onze muziek zeker niet voor de 'publieksprijs' gaan, de grote hal bleef gevuld tot het eind (met opvallend veel aandachtig luisterende koppies :-)) en mochten we na afloop heel wat waardering en complimenten ontvangen. Niet alleen van de 'kenners', maar ook vaak uit onverwachte hoek. Natuurlijk waren er vast ook mensen die zich met stomme verbazing stonden af te vragen wat we daar met z'n vieren allemaal stonden te doen, maar dat is inherent aan onze muziek. Je snapt 't, of niet. En zo hoort het wat ons betreft ook...
Zoals Ron later tegen me zei: "Sta ik daar op dat podium, kijk ik naar rechts: zie ik Marcel en jou staan, Bert achter z'n drumstel... Signs! Feels like home."
En zo voelen we het allevier. 
Op naar Lentepop!

++++++

:: 17 juni, Hans -
Yesss! De allereerste Signs Live-foto van de 21ste eeuw! En is ie lief, or what? Met dank aan Bockie, of course! (Morgen meer. Erg weinig tijd voor Bloggen, maar gelukkig stuurde de Man Of The Match van afgelopen zaterdag, Bert Vliegen, vandaag zijn eigen Blog. Zie hieronder...)

:: 17 juni, Bert - Zo, de kop is er af! De DvdM is voor mij geslaagd. Ik was (en ben) blij met de positieve reacties. Ik had toch wel wat kriebels in de buik. Maar het samen spelen met een stelletje gasten zoals Ron, Marcel en Hans is echt te gek. Ondanks dat het geluid wat tegenviel, speelden we toch lekker. Ook leuk om echte die-hard Signs fans te ontmoeten. Ze waren zelfs uit Leiden gekomen, cool. Halverwege Scanner storte mijn Hi-hat half in, en deze bleef me tegenwerken tijdens de rest van de nummers. Daar werd ik niet vrolijk van, maar het viel gelukkig niet op. Bij een volgend DvdM staat mijn eigen kit er, reken daar maar vast op.
Ik vond trouwens MbM lekker gaan, helaas haakte ik s'avonds af, werd me wat te laat. Ik begreep dat het weer spetterde! Bratt knalde ook flink. (helaas voor de eigenaar.........-')). B stuivenberg speelde superstrak! Zondag was ik naar Julianapop, daar vond ik Intwine lekker spelen. Petje af voor de organisatie!!! Ga zo door. Goed deze week nog oefenen voor Gouda, en daar dan spelen. Daar spelen we 2 nummers meer. Tot dan...

++++++

:: 12 juni, Marcel - Ik zit al vanaf vorige week uit te kijken naar het optreden op de DvdM. Na drie jaar van muzikale afwezigheid (dit NAAST mijn chronische wazigheid) sta ik weer te popelen om te beginnen. Deze week twee keer oefenen om de .. op de I te zetten, en dan is het aftrap. Ik ben vreselijk benieuwd naar de reacties als wij 'ouderuh jongeruh' ons kunstje gaan doen (vroeger een veelgehoorde reactie op onze muziek). Het is te gek om een paar oudere nummers van ons opnieuw te spelen, maar ik ben ook raaaaaaaaaaaazend nieuwsgierig naar de reacties op het 'nieuwe werk'. De jaren waarin we ieder onze weg zijn gegaan hebben er voor gezorgd dat we ook in muzikaal opzicht volwassen zijn geworden (o.k., verlate pubers dan), waardoor we meer kijken naar het belang van het nummer in plaats van 'kijk-mama-zonder-handen-snufjes'. Dat we waarschijnlijk ook met deze nummers de Top-10 niet zullen halen is voor mij in ieder geval alleen maar een geruststelling. Geloof me, het plezier van het spelen in Signs is vele malen groter dan ik met welke band in de afgelopen 10 jaar heb gehad, al zaten daar wel leuke tijden tussen natuurlijk. Hopelijk straalt dat plezier op de DvdM ook en hebben jullie net zo veel lol als wij. Tot zaterdag!!!!

++++++

:: 8 juni, Hans - Okay, een lange blog van de 'eigenzinnige Helderse band' (zie het Helderse Zondagochtendblad van vandaag) en zoals gezegd: over de nummers van de setlist. Voor degenen die het wat interesseert...

Scanner - Aangezien je toch met een nummer moet beginnen is Scanner ('91) -denken we- de beste keus. Alles wat een Signs-nummer ons inziens moet hebben zit er in: spacey intro van Marcel, snelle en langzame passages, subtiele maatwisselingen en het beukt allemaal toch prima door. Daar komt bij dat we het gewoon een lekker nummer vinden om te spelen. De tekst is er een van de meer autobiografische soort. Over de verwachtingen van anderen waar je wel of niet aan kunt of wilt voldoen. En tot in hoeverre die je leven laat bepalen. Kortom: Deep shit...

Kings Of Disneyland - Is nieuw, maar eigenlijk ook weer niet helemaal. De muziek is door Ron vorig jaar al geschreven en we hebben het met Cremlin gespeeld onder de titel Unimatrix. Maar door de onmiskenbare Signs-feel van het nummer hebben we besloten er iets mee te doen. Natuurlijk zing ik 'm nu (met een nieuwe tekst) en zeker door Marcel en Bert's invulling is het eigenlijk een heel ander nummer geworden. Een van de meest heavy nummers die we hebben, met een geweldige solo van Ron en een synth-partij die hier en daar op het smerige af is...
De tekst gaat over de behoefte van (met name) muzikanten om op een podium te gaan staan en je mening wereldkundig te maken. In de illusie verkerend dat er ook maar iemand op zit te wachten. Wat je noemt ietwat ironisch en ook niet gespeend van enige zelfspot...

Phenomena - is helemaal nieuw. Ontstaan uit een toevallige jam van Ron en mij. En dat is eigenlijk heel zeldzaam bij Signs. Meestal komen Ron of ik (en ook Marcel tegenwoordig) met een betrekkelijk uitgewerkt raamwerk voor een nummer dat we vervolgens gezamenlijk invullen en stroomlijnen. Het voordeel van die werkwijze is dat je niet hoeft te gaan zitten wachten op inspiratie in de oefenruimte en je iets concreets hebt om mee aan de slag te gaan. Deze keer hebben we dat toevallig dus niet gedaan en het is dan ook een erg spontaan nummer voor ons doen. Met toch veel dynamiek en open stukken. En met geweldig drumwerk van Bert. Natuurlijk vooral interessant omdat het meer dan de andere nummers "Signs -10 jaar later" symboliseert en laat horen wat Signs in de 21ste eeuw te melden heeft. Het gaat over de twee meest schokkende gebeurtenissen van de afgelopen jaren (wat mij betreft, althans): 11 september en de moord op Fortuyn. En wat die voor invloed op de wereld en Nederland hebben gehad. Of die invloed hebben gehad. Nou is daar al heel erg veel over gezegd, geschreven, gezongen etc, maar ik vond niettemin dat ik er iets mee moest doen.
Get it out of my system, zogezegd.

Trial & Conviction en Knots & Tangles - zijn eigenlijk part 3 en 4 van onze Chimera-demo. En dus een gedeelte van een oorspronkelijk 40-minuten durend nummer (epos is een beter woord) dat we helemaal aan het begin van Signs schreven. Over de robot Unit 9 die ontsnapt uit The Underworld en -eenzaam maar gelukkig- zijn Paradijs bereikt. Dat alles natuurlijk een metafoor voor het vinden van je eigen weg en "het niet-conformeren aan de maatschappij". Kortom: een nummers zoals je ze alleen maar kunt schrijven als je net begint. Heel veel maat- en tempowisselingen, riffs, breaks, solo's; wat we maar konden verzinnen zit er in. M.a.w. een soort waanzinnige rollercoaster-ride in de beste Progrock-traditie. Maar dat alles met een onbevangenheid (en naviteit, toegegeven) die we later nooit meer hebben gevenaard om de simpele reden dat we ervarener, volwassener(?) en wijzer(??) werden. Maar -zeker live- blijven het nummers waar -als het goed gaat- de vlammen vanaf kunnen slaan. Of, zoals iemand eens vroeg: "Wat voor drugs gebruikten jullie toen je dit schreef?"
Geen idee. Maar het waren goeie...

Battlecry - is een van de rustigste nummers die we hebben. Geen ballad, het nummer heeft een wat dreigend sfeertje, maar -toch zeker het begin- voor ons en het publiek een soort adempauze. Geschreven tijdens (en over) de eerste Golfoorlog en nu dus weer merkwaardig actueel.

One Man Jury - gaat over (het vechten tegen) vooroordelen. Over critici die het beeld dat ze hebben alleen maar bevestigd willen zien en hun mening al klaar hebben voor ze een woord (of in het geval van muzikanten: een noot) gehoord hebben. Afijn, iedereen heeft er wel eens mee te maken gehad. Voor ons doen een tamelijk rechttoe/rechtaan nummer en heel leuk om te spelen.

Nou, tot zover. Ik hoop dat er deze week nog meer geblogd gaat worden door mij (of door de anderen: dit begint nu wel erg op Hans' blog te lijken...) maar we zullen het de komende dagen erg druk hebben met de laatste voorbereidingen, dus afwachten of er tijd overblijft...
We hopen jullie in ieder geval aanstaande zaterdag te zien op de Dag van de Muziek. En als je zin hebt om te komen wees dan ruim op tijd, want door de programmawijzigingen beginnen we misschien iets eerder dan gepland. Wij (en de andere bands o.a: Awesome, Milk en MBM) zullen in ieder geval proberen er een feest van te maken.
Tot zaterdag!


++++++

:: 3 juni, Hans - 
Zie & hoor net dat er op de Lentepop-site (onder mp3) ook een aantal Signs-mp3's te beluisteren/downloaden zijn.
Geen idee hoe ze daar trouwens aan gekomen zijn. Waarschijnlijk via de 'oude' Signs-site.
Verder meldde de organisatie van het festival dat we daar "10.000 watt frontgeluid en 1500 watt monitoring" voor onze kiezen krijgen. 
Nou heb ik daar verder geen verstand van, maar het lijkt me voldoende...

Wegens hopeloos tijdgebrek voorlopig deze korte blog. 
(Ik beloof later deze week meer, o.a. over de nummers van de setlist.)

++++++

:: 29 mei, Hans - Woensdagavond. Heerlijk met een biertje in het zonnetje zitten en lekker slap ouwehoeren. Aangezien geluidsman Paul onder valse voorwendselen ("effe jullie set leren kennen". Yeah, right...) weer naar binnen gedrongen is, zijn de sterke verhalen ook niet van de lucht. Tel daarbij op dat Ron vorige week al naar de nieuwe show van Hans Teeuwen is geweest en dus de Teeuwen-quotes je te pas en -vooral- te onpas om de oren vliegen. 
Kortom: een gemiddelde Signs-oefensessie. 
Maar voor iedereen denkt dat we echt helemaal niets doen op zo'n avond: de set voor de aankomende Dag van de Muziek staat nu wel vast en we zijn dan ook behoorlijk intensief aan het repeteren. 
En het moet gezegd: met resultaat. Alles begint op z'n plaats te vallen en we raken steeds beter op elkaar ingespeeld. Dankzij het feit dat we mijn 16 sporen-recorder eindelijk aan de praat hebben zijn we ook nog eens in staat om het allemaal genadeloos vast te leggen.
Voor wie wil weten wat hem of haar te wachten staat, hier is de setlist:

Scanner
Kings Of Disneyland
Phenomena
Trial & Conviction
Knots & Tangles


Vijf nummers maar? Nou, rekening houdend met de gemiddelde lengte van een Signs-nummer zijn we al heel blij als we dit allemaal in een half uurtje weten te proppen. Als we het tempo flink opschroeven en de pauzes tussen de nummers tot een minimum weten te beperken moet het lukken. Hopen we.

Aangezien we op Lentepop iets langer de tijd hebben zullen we daar de set trouwens uitbreiden met One Man Jury en Battlecry.

++++++


:: 25 mei, Hans - 
Gisteren de laatste update gehad betreffende de Dag van de Muziek. Vanwege het optreden van de Marinierskapel 's avonds begint ons optreden 10 minuten eerder dan gemeld. Dus spelen we al om half vijf. 
Verder blijkt het podium aldaar een afmeting te hebben van 13 bij 14 meter. Dus ik hoop dat we niet verdwalen...

Verder vroeg een aantal mensen zich af of we aankomend weekend nog spelen tijdens het Rock-en Bluesweekend
Het antwoord is nee. Ten eerste hebben we nog lang niet genoeg materiaal om een hele avond te spelen en ten tweede zitten we er op dit moment eigenlijk niet op te wachten om in een kroeg op te treden. Vorige zomer hebben Ron en ik (met Cremlin) bijvoorbeeld zes keer in Superpool gespeeld en dat was -wat mij betreft- voorlopig meer dan genoeg bier, zweet & herrie. En zelfs de allergrooste fans hebben het dan wel weer even gehad. Waarmee niet is gezegd dat we helemaal niet meer in kroegen willen spelen, maar gezien het karakter van onze muziek (en de bandleden) zullen we toch wat selectiever te werk gaan. Voorlopig zullen we ons dus voornamelijk richten op festivals en misschien (later) wat jongerencentra. 

Aan de andere kant: je weet maar nooit. Zo zouden we deze zomer eigenlijk alleen op de DvdM spelen, maar binnen een week kwamen daar volkomen onverwacht Lentepop en Minirock bij. Of, zoals de fransen dat zo mooi weten te zeggen: "We make up the rules as we go along".


++++++

14 mei, Hans -
De beloofde mailtjes. Bij (weloverwogen) gebrek aan een guestbook is het misschien grappig om te lezen wat we zoal opgestuurd hebben gekregen. Niet allemaal natuurlijk, maar een paar leuke.

De eerste is van iemand die ons googlede. Stamt uit de tijd (februari) dat Ron en ik bezig waren om Bert en Marcel zo gek te krijgen met ons mee te doen. Is natuurlijk vooral leuk omdat blijkt dat onze met bloed, zweet en tranen geproduceerde cassettebandjes van 14 jaar geleden nog steeds gewaardeerd worden.

"Hallo allemaal,

noodgedwongen moest ik weer 's wat bandjes mee in de auto nemen, dus ik een oude doos op zolder opengescheurd, en vond daar een bandje van Signs, Chimera genaamd. Ik weet nog dat ik dat bandje kreeg van een vriend van me, Jan Keizer, die de mensen van de band kende. Ik ben 1 keer aan jullie voorgesteld, maar dat moet al wel 13 of 14 jaar geleden zijn of zo, net na de release van dat bandje.

Ik dat bandje weer s draaien in de auto, en ik vind het nog steeds goed! Ik zoeken op internet, en verdomd, die jongens spelen nog steeds, tenminste twee van hen. Hans de Graaf en Ron van der Park. Wat een feest. Nou heb ik natuurlijk geen idee wat jullie tegenwoordig doen, maar voor wat het waard is, ik vond het echt leuk om dat bandje weer terug te vinden, en ik ga er een ceedee van branden zodat ik het ook weer kan draaien als ik mijn eigen auto met cd speler weer terug heb!

Groet,
Theo

P.S. Leuk dat jullie nog steeds spelen, leven jullie er ook van? Ik rijd af en toe de bus voor een Hoornse band, Johan, en weet dat het niet makkelijk is om er helemaal van te leven. Spelen jullie binnenkort ergens? Ik wil graag komen kijken. Ik ga zoveel naar concerten dat het bijna een tweede baan is, maar dan wel een waar ik mijn salaris heen breng ipv andersom."


We hebben Theo inmiddels maar een cdtje gestuurd.

De tweede email is van de programmeur van Lentepop.


"Hallo Hans,

ik ken Signs nog van de demo Private Eyes en de demo
daarvoor (titel weet ik niet meer). Deze tapes gingen rond in het Utrechtse en Amsterdamse studentencircuit. Dit was eind jaren 80, denk ik. Hebben jullie deze demo's wel eens op cd gezet? Zo ja, dan ben ik zeer geinteresseerd. Een van die bandjes die ik had is tijdens een vakantie op Terschelling van me gestolen. Ja, inderdaad die tapes gingen gewoon mee in die tijd. 
Kun je een biografie en/of info sturen over Signs dan kan ik dat op de
website van Lentepop plaatsen.
Met vriendelijke groeten,
Ard"


Verder kregen we uiteraard een hoop email van vrienden en bekenden. Sommigen hadden we al (te) lang niet meer gesproken:


"Te gekke site, je hebt er echt een plaatje van gemaakt. Leuk te horen (van Ron) en te lezen dat SIGNS weer aan de slag gaat!!!
We zullen er zeker zijn, op dat 'Dag van de Muziek' gebeuren, om een behoorlijk stuk jeugdsentiment (in een nieuw jasje??) mee te gaan maken.

Can't wait! See ya there!!

Paddy"

En dan natuurlijk nog een stapel mail in de categorie "groetjes en wishful thinking", waarvan deze wel heel lief was:


"veel succes met de band. Ik ben een nichtje van bert en wens jullie veel succes.ik denk dat jullie wel bekend worden heel bekend. 
veel groeten en kusjes van jessica"


Enough said. Bij deze iedereen bedankt voor de motiverende woorden. Ze hebben zeker bijgedragen aan de heroprichting van Signs.
En al hebben we geen guestbook, ik zou zeggen: keep 'm coming!
mail@5igns.com

++++++


:: 12 mei, Hans -
Tijd voor een blog, lijkt me. Nou was het zo'n week waarin (voor mij, althans) de buiten-bandse activiteiten de boventoon voerden. Zo'n week waarin je noodgedwongen -en langer dan je lief is- uit de muzikanten-modus moet stappen om je met andere zaken (ook wel het dagelijks leven genoemd) moet bezighouden. Daar kwam dit weekend ook nog de moederdag-terreur (sorry, mam) overheen. Dus weinig muziek, helaas.
Maar, we hebben wel een compleet nieuw nummer zo goed als af. Dat lijkt na twee maanden Signs misschien niet veel, maar het is een nummer dat de 6 minuten-grens ruim overschrijdt. Dus het telt eigenlijk voor twee! De waarschijnlijke titel is Phenomena en het behoort nu al tot mijn favoriete Signs-nummers. Verder beslissen we deze week over de definitive setlist voor de geplande optredens van volgende maand, zodat we ook daarmee aan de gang kunnen. Kortom: de band loopt op rolletjes. Zoals dat heet.

We hebben de laatste tijd ook een aantal leuke e-mailtjes ontvangen. Misschien dat ik daarvan morgen wat plaats, alhier.

++++++

:: 6 mei, Hans -
De progressieve Rock-site van Nederland, DPRP, vondt de heroprichting van Signs (en de site) kennelijk belangrijk genoeg om deze week onder de Headlines te melden.
Op de voorpagina, als je onder Latest News op "Signs of Life" klikt, staat - tussen grote namen als Marillion, Pink Floyd en Peter Gabriel- te lezen: 

"
Signs: Dutch progressive rock band Signs, which had some notable success in the early nineties, have reformed. The first proof of the band's rebirth will be at the following public appearances:
June 14th - Dag van de Muziek, Oude Rijkswerf, Den Helder
June 21st - Lentepop Festival, Gouda
June 26th - Minirock-Festival, Noorderhaven."

Aangezien de DPRP site zowel nationaal als internationaal erg veel bezoeker en belangstellenden trekt, zijn we er uiteraard heel blij mee. Zo kregen we al meteen reacties en het verzoek om materiaal te sturen van Prog-radiostations uit Miami en Panama(?!).

Kortom; we hebben onze tropenhelmen maar vast uit de kast getrokken ;-) 


++++++

:: 4 mei, Hans -
Afgelopen vrijdagavond speelde Peter Gabriel in ahoy' en natuurlijk moest ik daarheen (en Ron trouwens ook, al ben ik hem helaas niet tegengekomen). Geweldige avond gehad. Niet alleen om eindelijk PG een keer live mee te maken, maar vooral ook om bas-held Tony Levin eindelijk een keertje live te zien. En ik stond precies goed: twee meter van 'm af (wat nog een hele prestatie is -of in mijn geval pure mazzel- bij een in-the-round-concert). 
En aangezien Tony tijdens optredens altijd foto's maakt van het publiek en die op zijn website plaatst, was ik dan ook benieuwd of mijn liefje en ik er op zouden staan: en ja, hoor!



(Ja, ik ben me er van bewust dat dit onder de noemer volkomen nutteloze informatie valt, maar ik vond het gewoon heel erg leuk. Sorry. 
Volgende keer zal ik proberen iets meer inhoudelijks te melden :-))

Oh ja: Marcel is vandaag jarig. Gefeliciteerd, ouwe! ;-)

++++++

:: 29 april, Hans -
Sla ik vanochtend onder het genot van een bak koffie de Helderse Courant open, en wat zie ik onder de kop "Minirock meer gevarieerd"? Jawel: een grote foto van ons illustere gezelschap! En onze namen ook nog eens goed gespeld! =) Leuk artikel over het aanstaande festival en het is goed om te horen dat MR de aankomende jaren gewoon door blijft gaan.
Met dank aan de Minirock-organisatoren en de wakkere reporter van het NHD voor deze gratis publiciteit.

++++++

:: 28 april, Bert -
Hallo allemaal, mijn eerste stukje tekst voor Bert's LOG! >')). 
Na het zeer korte Cremlin avontuur (2x oefenen), ben ik met Ron en Hans verder gegaan met Signs. Voor mij toen nog onbekend. Muziek voor liefhebbers en waar ik mij helemaal in kan uitleven, te gek dus. Tijdens de oefensessies hebben we veel lol, wat dus ook de bedoeling is in een band. Voor mij zijn die avonden een geweldige uitlaatklep. Ik kan dan ook niet wachten tot Juni voor de live-optredens. Ben dan ook erg benieuwd naar de reacties die we dan gaan krijgen. Persoonlijk ben ik zeer gecharmeerd van de nummers. We zijn trouwens bezig met een aantal gloednieuwe. Eentje door Marcel geschreven en een door Ron en Hans. Ik heb begrepen dat er nog veel Signs-fans zijn, zelfs door het ganse land...
Tof om te weten...
Tot de volgende Blog van mij.

++++++


:: 22 april, Marcel -
Eindelijk thuis, ...

Tsjeses, wat voelt dat weer lekker. Net even de eerste opnames voor een nieuw liedje beluisterd. Na jaren van omzwervingen in allerlei bands en een brute stop tussendoor eindelijk weer eens lekker muziek maken met de mannen van Sinas. (Voor mijn eigen 'zielerust' zie ik "Signs - Take two" ergens aan het einde van het vorige millenium maar even door de vingers (yuk yuk, know wot I mean :) ). Het was een aardige verrassing toen Ron min of meer plotseling voor m'n deur stond met de vraag of ik soms zin had om het bandje nieuw leven in te blazen. Wat mij betreft hadden we in 1992 al niet eens hoeven stoppen, dus je kan je voorstellen dat ik stond te springen in m'n tuigie om ja te zeggen, al heb ik wel even gepoogd om er over na te denken.
Na 15 jaar lang 5 a 6 avonden in de week bezig te zijn geweest met muziek, naast een volledige baan, staken m'n handen in 2000 gebroederlijk hun middelvingers op met de mededeling 'we zijn in staking'. Ik heb ze dus eerst maar eens een welverdiende vakantie gegund en daarna een goed gesprek met ze gevoerd. 't Heeft even geduurd eer ze de nieuwe CAO wilden ondertekenen, maar ik kan wel zeggen dat de basis is gelegd voor een nieuw contract voor onbepaalde tijd, MITS ik ze niet te veel overwerk laat doen. Na eerst een tijdje, puur om weer even een beetje te wennen, in een hobby- bandje gespeeld te hebben was de timing van Ron en Hans -als vanouds- weer perfect (what else?). Sommige dingen mogen dan veranderen, maar het was na ons praatje in de oefenruimte (de S.O.B.'s weten hoe ze je moeten lijmen) en een min of meer vrije jam voor mij al snel duidelijk dat ik deze kans niet wilde laten schieten.

We zijn inmiddels een paar maandjes verder, en ik heb er geen moment spijt van. d'Oude liedjes zijn - inderdaad - oud, maar in veel gevallen absoluut niet versleten. Ik mag dan soms vergeten waar ik m'n schoenen heb gelaten, maar de liedjes hebben nog steeds hun vaste plekje in de donkerste krochten van m'n brein (of wat er van over is), en dat zegt volgens mij genoeg over de kwaliteit van die liedjes (of het moet Alzheimer zijn die me naar vroeger tijden brengt ;-) ).

Maar goed, om een lang verhaal nog langer te maken... We hebben ons - ieder voor zich - in de lange tijd tussen Signs Then and Now aardig kunnen ontwikkelen tot het punt waarop we nu staan, en ik denk dat we zeker klaar zijn voor een nieuwe start. Bert stamt dan wel niet af van de eerste lichting Signs-dino's, maar zijn invulling doet zeker niets af aan de oude nummers. 
En de nieuwe nummers??? Wacht nog even af, maar n ding is duidelijk.. SIGNS IS BACK.

++++++


:: 19 april, Hans -
Vanmiddag onze eerste fotoshoot gedaan met fotograaf Peter de Bock. Aangezien we niet echt geschikte locaties konden vinden en het bovendien buiten veel te koud was, zijn we toch maar naar binnen gegaan. Een hoop geklooi met lampen (zelfs Ron's ouwe trouwe blacklight-armatuurtje werd uit de kast getrokken. Niets is ons te dol). Dus we zijn benieuwd. Met een beetje geluk kunnen we morgen al wat foto's plaatsen.

Voor iedereen die trouwens zit te wachten op een bijdrage van de andere bandleden aan dit blog: ze hebben beloofd binnenkort iets te posten. 

Vrolijk Pasen alvast.

++++++


:: 16 april, Hans -
Okay. MP3 fragmenten zijn toegevoegd. (bedankt Ron) Zie: multimedia. En ja, de geluidskwaliteit is misschien niet die je van moderne opnames kunt verwachten, maar... (hier komen de excuses:) we hebben dit destijds dan ook opgenomen op een gammele, tweedehands 8-sporen Fostex-bandrecorder (dit stamt nog uit het pre-digitale tijdperk). En met uit elkaar flikkerende Seagull-sound microfoons (maar wel gratis). Met bevroren vingers inspelen op slecht gesoleerde zolderkamertjes, terwijl buiten een sneeuwstorm woedde. En, uiteindelijk, afgemixt boven de kroeg Charmaine. Mengpaneel bovenop de koffietafel. 
Ach, die goeie ouwe tijd...:'-)

Maar hoe dan ook; we zijn er nog steeds heel trots op. En, luisterend naar die fragmenten, ben ik tegelijkertijd heel benieuwd naar waartoe Signs anno 2003 in staat is. Kan niet wachten tot we genoeg nieuwe nummers hebben voor nieuwe opnames...

++++++


:: 14 april, Hans -
'Onze' fotograaf Peter de Bock wordt tegenwoordig zelfs al op de officiele Saga-site (kijk onder March 15) genoemd.
Foto's zijn ook weer erg mooi.

++++++


:: 11 april, Hans -
Weer terug. 5 relaxte dagen geen internet, geen email, (bijna) geen telefoon en net genoeg tv om een paar standbeelden in Baghdad om te zien vallen. 
Helaas was de situatie zo relaxed dat van mijn voornemen om een aantal teksten te schrijven niets terechtgekomen is. Nou ja.

Op weg naar huis kreeg ik alweer het eerste band-telefoontje. Goed nieuws: we spelen dit jaar ook op Minirock. We hadden er eigenlijk al niet meer op gerekend (we waren heel tactisch op de reservelijst geplaatst), maar - ik vermoed -dankzij lobbywerk van de heer Ewalt hebben ze kennelijk toch kans gezien om ons er tussen te proppen. Als ik het goed heb begrepen spelen we van acht tot half negen. Kan niet beter, helemaal te gek.  

Trouwens bedankt iedereen, voor de positieve emails die we deze week hebben gekregen betreffende de site. 

++++++

:: 7 april, Hans  - 
Lees net in de krant dat onze bunkergenoten van Diagnosis Murder de Noorpop-finale hebben gewonnen. En al had ik een beetje gehoopt dat Stella Reeves zou winnen: Gefeliciteerd, guys!
(Heeft het afstaan van onze oefenavond toch zin gehad ;-))
Afgelopen zaterdagavond waren Bert, Ron en ik erbij in de Postbrug en het is goed om te zien dat de helderse bandjesscene weer aardig opbloeit. Noordpop heeft weer bestaansrecht.
Nou, ik ben weg.

++++++


:: 6 april, Hans  - 
Als je dit leest, betekent het dat de Signs website eindelijk online is. Het was een beetje een haastklus -weer veel te weinig tijd- maar aangezien ik een aantal mensen (de band) had beloofd de site vr maandag online te hebben moest ik wel. Dus, nou ja. Er zullen wel wat bugs ingeslopen zijn (let me know), de foto's zijn allemaal erg gedateerd (maar daarom ook wel weer leuk), we hebben nog maar n (wazige) foto van Bert en aangezien we de site zowel in het engels als in het nederlands willen hebben  is het nu een nog wat onoverzichtelijke tweetalige mengelmoes. Maar komt goed. Ooit.

Welkom bij Signs-blog, trouwens. Signs-blog? What the hell is Signs-blog?
Laten we het maar de persoonlijke noot noemen. Een soort van dagboek. Het is dus de bedoeling dat niet alleen ik, maar ook Ron, Marcel en Bert hier regelmatig iets te melden hebben  (waarmee niet gezegd is dat het ook iets zinnigs zal zijn) over de band, optredens, onze dagelijkse belevenissen, interessante(?) links...ehm...whatever.
Morgen reis ik trouwens af naar het Bronsgroen Eikenhout (Weert om precies te zijn), dus de komende 5 dagen zal er op de site nog niets veranderen (of verbeteren). Maar misschien heb ik morgenochtend nog tijd om te bloggen.
Zo niet: tot volgende week...

++++++++

BLOG 2004
BLOG 2005