+++ BLOG +++

::Donderdag 31 december 2009, Hans - We hebben besloten er mee te stoppen. De beslissing werd eigenlijk al in het voorjaar genomen, dus het werd hoog tijd dat we het officieel maken. Bij deze dus.

Er zijn een heleboel redenen waarom het besluit hebben genomen, maar waar het op neerkomt is dat we Signs niet meer de tijd, aandacht en passie konden geven die de band nodig heeft en verdient. Hoewel we ons hadden voorgenomen een cd op te gaan nemen, lag de band door allerlei persoonlijke omstandigheden vaak volkomen stil. Dat betreurden we alle vier, vooral toen bleek dat op korte, of zelfs langere termijn, er niets zou veranderen. We gaan dan ook niet uit elkaar om persoonlijke of muzikale meningsverschillen; we mogen elkaar nog steeds erg graag en voelen ons nog steeds zeer thuis in de muziek. We hadden misschien nog jaren kunnen doorgaan op de halfslachtige manier zoals we de laatste tijd deden, maar dat zou niet eerlijk zijn ten opzichte van de ons ooit gestelde doelen, Signs is geen hobby clubje.

Dus daarom stoppen we. Op dit moment weten we niet of het een tijdelijke of permanente stop zal zijn, we kunnen alleen afwachten hoe dingen zich zullen ontwikklelen. De omstandigheden zullen drastisch moeten veranderen, maar als ze dat doen is het niet uitgesloten dat we ooit de draad weer zullen oppikken.

Ondertussen zullen we ons bezig gaan houden met andere projecten en bezigheden. Bert is druk aan het studeren, Hans en Ron zitten midden in de repetities voor het aankomende Mr Slammer reunie concert en Marcel heeft eindelijk de tijd om zijn jarenlange soloproject af te ronden. Kortom; er is een hoop gaande, alleen niet met Signs.

Tenslotte willen we alle vrienden en fans bedanken voor de support en het enthousiasme, vooral gedurende de afgelopen zes jaar. Zonder jullie hadden we het een stuk minder lang volgehouden.

Rest ons alleen nog iedereen het beste te wensen voor 2010. En, wie weet, tot ziens.

 

+++++++++

::Woensdag, 7 januari, 2009:: STUDIO UPDATE 1 - Allereerst de beste wensen voor 2009 allemaal! Hopelijk wordt het een mooi en muzikaal jaar.
In ieder geval lijkt het voor de band een goed jaar te gaan worden, want Studio update? Yep, we zijn begonnen met het opnemen van onze nieuwe cd! Nou ja, aan het daadwerkelijke opnemen zijn we nog lang niet toe, voornamelijk zijn we de afgelopen maand bezig geweest met het volplempen van de oefenruimte met microfoons, kabels en allerlei opname apparatuur om deze om te bouwen tot geluids studio. Maar we hebben alles operationeel en de eerste proefopnames van drums en bas zijn al gemaakt. Kortom, we zijn begonnen aan de lange en ongetwijfeld interessante reis die uiteindelijk zal resulteren in de eerste full length cd van Signs sinds... uhm, nou ja, heel lang eigenlijk.

En het werd tijd ook, na anderhalf jaar plannen maken. Het zou te lang duren (ongeveer anderhalf jaar, schat ik) om precies uit te leggen waarom het nou zo lang moest duren, maar in het kort komt het er op neer dat we een investeerder hadden gevonden (of hij ons, eigenlijk) die ons voornamelijk
financiëel wilde bijstaan met de totstandkoming van de nieuwe plaat. Maar ondanks een heleboel gepraat, gemail, Plannen Van Aanpak en weetikveel wat nog meer kwamen we er toch niet uit. Met name over die manier van aanpak verschilden we teveel van mening. Want hoe blij en vereerd we ook waren met de aangeboden en praktisch belangeloze hulp, we hadden het gevoel dat ons teveel dingen uit handen zou worden genomen. Oude prog dino's die we nou eenmaal zijn houden we de zaken, zeker in deze fase, graag volledig onder controle. Jammer, maar we doen we het uiteindelijk dus op onze eigen manier.

Dat betekende natuurlijk wel dat we, zo rond eind november, plotseling met een alternatief plan op de proppen moesten komen; "Okay, dit doen we dus niet, maar wat doen we dan wel?"
Geen houtje touwtje opnames meer, hadden we gezegd. Nou, we hebben de band spaarpot omgekeerd en gekeken hoever we daarmee komen. Dat viel niet eens tegen. Natuurlijk zullen we met een bescheiden budget moeten werken, maar de spullen die we nu tot onze beschikking hebben zijn aanzienlijk beter (en talrijker ook trouwens, we hebben toch een berg zooi aangeschaft) dan, zeg, ten tijde van Source Code. Bovendien hebben we besloten er deze keer veel meer tijd voor uit te trekken. Geen haast, geen deadline. Wie weet schrijven we ook nog een paar nummers gaandeweg. In ieder geval stoppen we pas als we het gevoel hebben het maximale er uit te hebben gehaald. Geduld gewenst, het zal wel even gaat duren voordat de cd het daglicht zal zien.

In ieder geval voelt het erg goed om met z'n vieren bezig te zijn, kan ik zeggen, de neuzen allemaal weer dezelfde kant op. We weten wat we gaan doen en hoe we het gaan doen. We zijn zelden zo enthousiast geweest, allemaal vol met ideeen. We gaan een plaat maken!

We houden jullie uiteraard op de hoogte van onze vorderingen.

+++++++++++

Vrijdag, 10 oktober,2008, Hans- Drukke tijden voor de Mannen van Sinas! Nog een kleine twee weken voor het avondvullende (21st anniversary!) optreden tijdens het Rock- en Bluesweekend in Dupont, waar we geacht worden minstens twee hele lange sets ten gehore te brengen, dus hard aan het oefenen. Niet alleen leggen we de laatste hand aan een compleet nieuw nummer (bijna een ballad!) maar ook willen we gaan proberen om heel Chimera integraal op te voeren! Uniek, want volgens mij hebben we dat zelfs in de early days nooit gedaan. Wat je noemt een uitdaging. Of het gaat lukken is best spannend op dit moment (die partijen waren toch lastiger dan je denkt, zeker voor Bert voor wie het allemaal nieuw is), maar we doen ons best.

Om de zaken extra gecompliceerd te maken, was het Marcel en mij vorige week dan toch eindelijk gelukt om Bert's Speaker, die tijdens onze oefensessies steevast misbruikt word als zang- en keyboard versterker, ernstig om zeep te helpen. 't Ding deed helemaal niks meer. Nou ja, er klonk af en toe iets van BLOB BLOB BLOB, meer was het niet.
Ai! Wat te doen?
Nou, wat ik altijd doe in zo'n noodgeval: ik breng het klereding naar mijn inmiddels op leeftijd zijnde maar o zo geniale vader. Immers, oude Signs-wet: Als Pa de Graaf 't niet maken kan, dan kan niemand het. En zo gingen de ouwe en ik afgelopen zondag aan de slag om het zoveelste kapot gespeelde stuk Signs apparatuur opnieuw tot leven te wekken. Nou ja, hij deed zoals gewoonlijk al het denk- en reparatiewerk en ik stond erbij en keek er een beetje naar. Af en toe liet ie me heel sportief even de versterker omdraaien. En net toen ik dacht: "Ha! Deze keer weet ie het echt niet op te lossen!", had pa met logisch redeneren en een paar flitsende soldeerbewegingen het euvel in no time verholpen. Hij probeerde me nog uit te leggen wat er nou precies kapot was gegaan en hoe hij het had gerepareerd, maar na een blik op mijn schaapachtige tronie gaf ie dat maar snel op.
U begrijpt; soms valt de appel behoorlijk ver van de boom...
Serieus: bedankt, pap!

We kunnen weer fijn verder oefenen en dat is, zo blijkt wel, nodig ook. Op 25 oktober staan we op volle sterkte in DuPont en we hopen dat het ook deze keer weer net zo druk en gezellig word als vorig jaar. Zie jullie daar!

BTW check de snapshots van het LMSE en Beukende Golven even, geen Peter de Bock kwaliteit deze keer, maar toch leuk.

Oh, nog een laatste persoonlijke boodschap aan de Mysterieuze Schone van Studio 62: Nog bedankt voor de mooie pet! :-)


++++++++++++++

Maandag, 22 september, Hans -

Take a picture of yourself right now.
Don’t change your clothes, don’t fix your hair . . . just take a picture.
Post that picture with NO editing.
Post these instructions with your picture.

Dit is een meme, mensen. Doe mee.

++++++++

::Woensdag, 30 juli 2008, Hans - Zo. Zijn we weer! Tijd voor de -tegenwoordig- halfjaarlijkse update. Waar hangen die gasten toch uit, hoor ik jullie vragen. Um... tja, niks bijzonders, gewoon niet zoveel nieuws te melden.
Hoewel? Laten we beginnen waar we de draad hebben laten liggen; aan het begin van het jaar lag Signs helemaal stil, ik kampte plotseling met mysterieuze, maar vooral pijnlijke RSI-achtige verschijnselen in mijn schouder. Ach ja, dacht ik, na 20 jaar onafgebroken in bands als Signs spelen kun je wel eens last krijgen. Gaat wel weer over. Dacht ik. Maar het bleek toch dermate ernstig dat ik van mijn huisarts het vriendelijke doch dringende advies kreeg mijn rechterarm zo min mogelijk te gebruiken. Makkelijker gezegd dan gedaan; geen computer, geen fiets en, aaargh... geen bas, zo'n beetje mijn voornaamste redenen van bestaan. Ik heb me zo goed en zo kwaad als het ging twee maanden aan dat advies gehouden, en gelukkig hielp het. Ook in die periode moest Bert zien te dealen met een nogal moeizame verhuizing plus intense studie, die zijn tijd voor de band tot praktisch nul reduceerde. Dus ja, de band lag helemaal stil. Vanaf april waren we min of meer klaar om de draad weer op te pakken, maar tegen die tijd waren we plotseling zo druk in de weer met diverse andere muzikale projectjes dat Signs opnieuw naar de achtergrond werd geschoven. Marcel en Ron speelden meerdere gastoptredens bij de Klittuband, Featureless, PRB Experience (volgens mij vergeet ik er nog een paar) en samen met Eric-Jan en Paul deden Ron en ik een paar optredens met onze muzikale hobbyclub Scatmen From Uranus (what's in a name?). Geen Signs, maar toch erg leuk om ook eens andere muziek en met andere muzikanten samen te spelen. En, hey, zo kregen we ook nog eens de kans om elkaar vanaf de andere kant van het podium te zien en te horen!

 Hartstikke leuk allemaal, maar je  bent zo weer een halfjaartje Signs-loos verder. En daar kwamen de vakanties nog eens achteraan. Ik ben zelf net weer terug uit snikheet Turkije, dat overigens nog wel een Signs-tintje had; ik belandde zelfs in Chimera! Zie foto's rechts.


Nou ja, helemaal Signs-loos waren de afgelopen maanden gelukkig nou ook weer niet. We zien elkaar zowieso regelmatig, en tussen de bedrijven door hebben we onze  nieuwe oefgenruimte ingewijd (eentje met ramen! En we zijn voor het eerst in twintig jaar zachter gaan oefenen in plaats van harder! Het moet niet gekker worden!), we hebben een paar bandvergaderingen gehouden over de nieuwe cd, waarbij we zelfs een heus business plan hebben opgesteld. "Ja, leuk. Maar wanneer komt die cd er nou?", wordt ons regelmatig gevraagd. Antwoord; ik weet het niet. We hadden eigenlijk al in Mei willen beginnen. De plannen en de nummers voor een full-length cd liggen goeddeels klaar, maar we willen het wel goed doen. Geen houtje-touwtje opnames meer. Dat betekent heel veel tijd en geld dat geinvesteerd dient te gaan worden. Bovendien lijkt het er op dat we financiele hulp gaan krijgen van anderen dus het plaatje moet wel kloppen. Geduld, kan ik alleen maar zeggen; de cd komt er, hopelijk dit jaar nog (maar we kunnen beter geen beloftes meer doen over wanneer precies).

Anyways; optreden, doen we dat nog wel? Zeker, een aantal van jullie hebben ons op 26 juni gezien op Minirock (we beginnen daar zo'n beetje de huisband te worden. Vinden we he-le-maal niet erg. Was weer een feest!).
Op 30 augustus aanstaande spelen we dan eindelijk op Den Helder's grootste outdoor-festival het Last Minute Summer Event. We waren daar al eerder uitgenodigd maar moesten -tot tweemaal toe- noodgedwongen op het laatste moment afzeggen, dit jaar gaat het er eindelijk van komen. We weten nog niet hoe laat, zal wat vroeg in de middag zijn.
12 september spelen we op nog een groots opgezet festival, Beukende Golven, onderdeel van de 'Licht aan Zee' kunstmanifestatie die samenhangt met het het Sail 2008 gebeuren. Diverse bands tot diep, diep in de nacht. Dreigt dus erg gezellig te worden.
Nou, tot zover de update. Toch nog best veel te melden, eigenlijk.

Oh ja, vergeet niet de foto's van Minirock te checken, uiteraard van de geniale Peter de Bock.

+++++++

:: Vrijdag, 9 november, Hans - Geen nieuws is goed nieuws, zullen we maar zeggen. Echt, al lijkt het hier op de site behoorlijk stil rond de band, we hebben het op dit moment eigenlijk drukker dan ooit. Zo druk dat de afgelopen weken gewoonweg de tijd ontbrak om te bloggen. Dus ja, goed nieuws, jammer dat we de site daarom wat verwaarloosd hebben. Excuses, maar we beloven er aan te werken!

Maar goed, druk druk druk, dus. We zijn bezig met de voorbereidingen voor de nieuwe cd, hebben een photoshoot met Peter de Bock gedaan (eindelijk een paar nieuwe foto's van steeds ouder wordende koppen, zie de poster/flyer!) en hebben we ons de afgelopen weken de blaren op de vingers geoefend. Want we gaan spelen! En hoe! Aan het eind van de zomer staken we de koppen bij elkaar en besloten we dat we eigenlijk ons 20th anniversary met een feestelijke knal wilden afsluiten en daarom zullen we op 24 november aanstaande in Cafe DuPont de ULTIEME Signs avond houden!

Inderdaad; een avondvullend programma waarin twintig jaar Signs de revue zal passeren, want naast de reguliere nummersClick to enlarge ..... hebben we diep in den ouden doosch getast, de laag stof van een aantal nummers geblazen en zijn er mee aan de gang gegaan. Hebben we een hoop lol aan beleefd, want het is best raar om je eigen liedjes uit de begindagen opnieuw te moeten uitzoeken en opnieuw leren spelen. In ieder geval zullen er die avond dus nummers langskomen die we al heeeeel lang niet gespeeld hebben. Een aantal zelfs niet of zelden live gespeeld. Het was voor ons leuk om die nummers te herontdekken, en zeker voor de fans van het eerste uur goed om die oude krakers weer eens live te horen, lijkt ons. Daarbij zullen we, als we ze op tijd af krijgen tenminste, ook nog een tweetal gloednieuwe nummers spelen, dus we kunnen wel zeggen dat Bert, Marcel, Ron en ik de afgelopen weken de oefenruimte nauwelijks uit geweest zijn.

Om het feest compleet te maken zullen we worden bijgestaan door  een aantal geweldige gastmuzikanten en hebben we ook nog een voorprogramma, verzorgd door de meiden van PRB Experience! Kortom, het word ongetwijfeld een groot feest, en we hopen dat alle muziekvrienden die dit bandje de afgelopen twintig jaar ook maar een beetje een warm hart hebben toegedragen er op die avond bij zullen zijn om dit samen met ons te vieren.

Dus, 24 november, cafe DuPont in Den Helder. Zie je dan!

 

++++++++++++

::Saturday, july 14, Marcel - It's been a short while, OK a bit longer actually, but what's a year and a half when you think of infinity... (Lame excuse Marcel, better make it worthwhile).

Minirock has been great again. As far as I'm concerned we'll play there every single year. Too bad I wasn't there before eight o'clock, but I had great fun. Freeze kicking beats all around the stage, Room For Ten doing great soulful covers and Living On The Edge as the main event, life's been good that day :-). Despite an unwilling keyboard (My TS decided to speak out that I had been neglecting her too long) I think we had a good performance. And yes, after talking to my TS and plug her the way she likes to we're back on playing terms.

As Hans mentioned in the previous Blog things seem to move upward with our precious band SIGNS. Bert back on the nest, and we're looking forward to make another CD. During the last period of time, say about a year, there hasn't been that much to tell about Signs. To put it gently, we were sort of hibernating. Private matters, an incomplete band and lots of other stuff to attend. I had the honor to write a song for my musical hero, namely Eddie Jobson. Probably not the most famous musician in the world (as he prefers to remain in the background doing his magic), but he's the violinist on the all time classic Love is all by Roger Glover. Trust me, he's both a wonder on his electrical violin as well as on the synth/piano, and a huge musical influence to me.

Starting off at the fanforum on his website 15 of his fans, from 9 different countries decided it was about time to  give Eddie a small token of our appreciation. We agreed to have six months collecting, writing and producing different songs and putting them on CD. The result is something I'm very proud of, as a matter of fact we're all proud as hell. This project turned out a little bigger than we expected. Thinking of about maybe a hundred cd's (ofcourse #1 for Eddie Jobson, the others for ourselves and a few madmen/family/Eddie fans) and a few sent to prog related companies/websites we thought it to be a fun thing to do. Well, to cut a long story short, Mr. Jobson was more than pleased with our gesture and put our cd "Theme of Appreciation" full front on his record company's website: www.globemusic.com. Now, THAT's an honor!! Even better, profits will be donated to the research of breast cancer. So if you like the music or to support the research visit this website and please order a copy.

That's enough about my personal doings I think, back to the here and now.

At the moment we're busy on our new project, a brand new cd with new songs, and maybe Kings Of Disney and Phenomena re-recorded. Thanks to a few VIP's (to us anyway), Bertus and Mark, Signs is on his way to yet another rising. Given the opportunity by Bertus getting to know Mark, his wife Dominique and son Brian, Signs is becoming more professional. Since we're not the world's greatest talents promoting our band properly - in fact all we are able to do is write really good songs (no arrogance, just pride) - it is the right time to leave some tasks up to others. At the moment our plans are heading this way: Bertus will take care of some management tasks, meaning calling venues/companies/psychiatric institutes getting us on stage/in straightjackets. We're currently doing research about equipment to buy, and searching for a really good producer. The previous demo's were mixed by ourselves, Hans en Ron in particular, under very close supervision from Anthony, Bert and me. Imagine rusty hardware, fungus filled bunkers, squeaky amps, almost broken cables and four drooling musicians moving sliders when they're not supposed to. To use the immortal words of Steve Vai: "You don't want that". So there, a new CD is on the way with the right people at the right place. And only time will tell if it's the right time for us, but hey we're going for it like nothing before!!!!

Bertus and Mark, good luck in your endeavours, you'll both need it.... Oh yeah, Bertus: We weally appwefiate youw help. And Mark and Dominique, driving four hours to just see us play at Minirock, and head back another four after our 35 minutes playtime.... You must be nuts, but that's exactly what we like.. Can't thank you enough!

 

+++++++

::Zondag, 1 juli, Hans - Nog een paar dagen tot Minirock, dus nog snel even een blog.

De dag van de muziek was overigens weer bijzonder leuk, behoorlijk goed optreden zeker gezien de omstandigheden, want zang en keyboards waren nauwelijks te horen zowel op als voor het podium. Maar whatever. Heerlijk publiek, we hebben zelfs nog een toegift mogen geven. Volgend jaar nog maar een keer, lijkt ons. Minstens net zo leuk was overigens het nabieren met de muzikanten van Bratt, Freeze en de Da Cheez Dippazz. Was erg gezellig, jongens.

Tot afgelopen week hebben we verder niet veel geoefend dankzij Ron's hardnekkig onwillige pols, maar het ziet er goed uit, zodat het er op lijkt dat hij er op tijd voor Minirock weer helemaal klaar voor is.

Goed, wat hebben we verder gedaan? Nou, we zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de nieuwe cd. Zoals eerder gezegd, we willen het deze keer wat professioneler aan gaan pakken, dus dat vergt heel wat planning en denkwerk. En hulp van buitenaf.

Zo bevonden we ons vorige week gevieren in Belgie. Via onze goede vriend Bertus zijn we namelijk in contact gekomen met een Belgische zakenman die zo onvoorstelbaar vriendelijk is ons te willen helpen met de totstandkoming van onze volgende cd. Kortom, tijd om elkaar eens te ontmoeten voor een bespreking. Nou ja, bespreking? Veruit de meeste tijd hebben we doorgebracht met het bewonderen van de gitaarcollectie (en de schitterende auto's!), heerlijk eten, en vooral gezellig praten over muziek. En we hebben zelfs op de zeer ruime zolder nog een klein concertje gegeven. Hartelijke dank gaat dan ook uit naar Marc, Dominique en Brian voor de gastvrijheid en de geweldige dag. We zien jullie hopelijk op Minirock!

Verder nog wat? Oh ja, op 20 juli zullen we nog een klein optreden doen in een cafe in de Helderse Koningstraat, maar het betreft hier een verjaardagsfeestje van een goede vriendin. Het is geen besloten feest, dus iedereen is welkom, maar een officieel concert (wat dat ook moge betekenen) zal het niet worden. En wie weet zullen Ron en ik ook met ons nog immer naamloze hobbybandje (met Paul Hartland op drums en Eric-Jan van Leeuwen op zang) nog een aantal covers van Van Halen, Aerosmith en andere Hardrock kraekers spelen.

Nou, tot zover de stand van zaken. Nog een keertje oefenen deze week en dan moeten Signs klaar zijn voor Minirock, we hopen dat het weer donderdag iets is opgeklaard en dat jullie allemaal komen. We spelen ongeveer om 22:00 en hebben er -als altijd- erg veel zin in.

+++++++

:: Maandag, 28 mei, Hans - Ah, we horen net dat we zaterdag in WK13 al om 23:15  zullen spelen, dus niet om middernacht.

++++++++

:: Zondag, 27 mei, Hans - "We verwachten dat ook Quelderduyn een aardig muzikaal feestje zal worden", sloten we de vorige blog af.
Nou, echt een muzikaal feestje wilde het helaas
niet worden op 6 mei. Dat lag niet aan de bands, niet aan de organisatie, en al helemaal niet aan het prachtige Golden Earring podium plus lichtshow. Maar er was stomweg veel te weinig publiek, zeker gezien de afmetingen van de enorme sporthal. Waar iedereen (afgezien van het handjevol diehards), uithing weet ik niet (allemaal voetbal kijken?) maar in ieder geval niet in het Sportcenter.
Nou ja, we hebben ons best gedaan, maar het optreden zal niet de Signs geschiedenis ingaan als een van meest memorabele.

Jammer, maar helaas.

Ach, aanstaande zaterdag de herkansing tijdens de Dag van de Muziek. Wie Den Helder eens van z'n beste culturele kant wil zien moet zeker een kijkje komen nemen. Op die dag bulkt de stad van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van de muzikale activiteiten. Alles wat in Den Helder ook maar een beetje muziek maakt (van zangkoren tot death Metal) zal op die dag optreden op talloze locaties en het is dan ook traditioneel een van de hoogtepunten van het jaar.

En voor het eerst zullen wij in Windkracht 13 spelen (als afsluiter, dus om een uurtje of elf) en afgaande op de voorgaande jaren, zal het daar aan de gracht best wel eens stampvol en erg gezellig kunnen gaan worden (als de Geluidspolitie geen roet in het eten gooit). Wij hebben er in ieder geval -zoals altijd eigenlijk- erg veel zin in, al was het alleen al omdat voor ons een heleboel leuke bands staan (Bratt, Da Cheez Dippaz', Monkey Blue Monkey, DJFreeze, etc) vol met bekende en bevriende gezichten.

Goed, wat is er verder nog gaande in het Signs-kamp? Allereerst is onze Bert eindelijk teruggekeerd van zijn laatste reis. En dat bedoelen we ook letterlijk, want als het goed is heeft hij zijn allerlaatste reis er op zitten en blijft hij nu ook aan wal. En dus kunnen we serieus aan de slag. Hoe serieus? Nou, heel voorzichtig beginnen we aan een nieuwe cd te denken, want het wordt ons van alle kanten duidelijk gemaakt dat het hoog tijd om eindelijk eens met een opvolger voor Source Code te komen. Vinden we zelf ook, maar deze keer willen we het wel echt goed doen. Dat wil zeggen; een professionele, volwaardige cd, niet alleen qua lengte, met nieuw materiaal, maar ook opname technisch eindelijk een geluid dat ons recht doet. En het ziet er naar uit dat die er ook gaat komen. Het is nog te vroeg om er iets concreets over te zeggen, maar tegen het najaar hopen we de planning rond te hebben.

We houden jullie op de hoogte.

Nog meer goed nieuws: we spelen dit jaar toch weer op het befaamde Minirock festival. Eerst leek het er op dat we zouden spelen, toen leek het er op dat we  definitief niet zouden spelen, maar afgelopen week kregen we plotseling een telefoontje dat we er toch (weer) staan! Zijn we uiteraard heel erg blij mee. Want wat is er mooier dan ons twintig jarig jubileum te vieren op het tienjarig jubileum van het festival? En een zekere historische band is er ook, want al in 1992 stonden we daar op de voorloper van het festival te spelen, toen niet meer dan een uit de hand gelopen barbeque. Ik kan me nog goed herrinneren hoe we daar, tijdens het spelen van Trial & Conviction, probeerden een sateetje te verorberen. Nog weken later moesten we de spetters satesaus van gitaren en toetsen vegen.

Kortom; er is weer een hoop gaande binnen de Signs gelederen en dat lijkt ons goed nieuws.

  We hebben eindelijk weer eens wat nieuwe foto's op de site gezet; Bekijk hier de foto's van het laatste optreden in Superpool. Allen geschoten door (wie anders dan) Peter de Bock. Bedankt Pierre!

Oh, en voor we afsluiten gaat onze hartelijke dank uit naar Anthony Schouten die de afgeopen maanden bereid was een hoop tijd en moeite in zijn oude bandmaten van Signs te steken als invaller voor Bert. En die dat dan ook beter deed dan we zelfs hadden durven hopen. Natuurlijk wisten we al dat Anthony een buitengewoon goede drummer is, maar toch heeft hij ons (en toeschouwers) opnieuw verbaasd met zijn ongelooflijke inzet, creativiteit en talent.

Bedankt, Anthony!
Het was een eer om (weer) met je te spelen. We spreken elkaar!

Nou, tot zover. Zie jullie zaterdag!
 

++++++++++

:: Donderdag, 3 mei, Hans - Erg gedenkwaardig feestje, afgelopen koninginnedag. Ondanks het nogal brijerige (en soms oorverdovende) geluid op het podium hebben we -denk ik- een behoorlijk goed optreden gegeven. Een 20-jarig jubileum waardig, al was het alleen al vanwege Ron's gemulticolorede Ibanez Signs 20th Anniversary gitaar. Mooie avond, dus, ondanks het feit dat onze Bert er deze keer helaas niet bij kon zijn. Met dank natuurlijk aan Anthony die, na slechts een keertje of vier(!) oefenen met ons, achter zijn kit zat alsof ie nooit weggeweest was!

Met ons vorige optreden in Superpool in het achterhoofd, waren we trouwens behoorlijk opgelucht dat technische problemen ons deze keer bespaard bleven, mede dankzij de uitstekende roadies die we deze keer meebrachten; niet alleen Paul, onze gebruikelijke Rots in de Signs Branding, maar voor het eerst had ik zelfs een persoonlijke roadie tot mijn beschikking! Mijn 8 jarige zoon Thomas was de hele avond druk in de weer met sjouwen, aansluiten en opstellen. Guess what? Hij vond het nog leuk ook! Bovendien geef ik het nog een jaar of vijf, voor ik mee mag om hem te assisteren...

En wat het feestje helemaal compleet maakte was dat het lekker druk was, vol met bekende en onbekende gezichten, maar ook een behoorlijk aantal die er zelfs in de begindagen al bij waren (zelfs mijn broer was -zonder dat ik het wist- helemaal uit de US overgekomen!). Kortom; het was een mooie dag en geweldig dat jullie er allemaal waren, niet alleen deze avond, natuurlijk, want zonder jullie support hadden we het nooit zolang volgehouden. We waarderen het buitengewoon.

We zullen ongetwijfeld nog op een en ander terugkomen, hopelijk ook met wat meer foto's.

Ondertussen bereiden we ons alweer voor op het volgende optreden, aanstaande zondag in Quelderduyn. Een echt festival deze keer, met een hoop leuke bands; PRB-Experience, Da Cheez Dippaz, Ztorm, Monkey Blue Monkey en nog veel meer, dus we verwachten dat ook dat een aardig muzikaal feestje zal worden.

Oh ja, wij spelen al om 18.30 en het festival zal om een uur of negen worden afgesloten, dus voor iedereen die van plan is te komen luisteren: wees op tijd.

+++++++

::Zaterdag, 28 april, Hans - We horen net dat in verband met het gelden van de normale sluitingstijden, ons optreden in Superpool a.s. maandag een half uur eerder, dus al om negen uur, zal beginnen (en dan bedoelen ze ook echt negen uur).

Zien jullie daar!

 

++++++++

::Vrijdag, 20 april, Hans - Hele korte update, maar met heel goed nieuws: We gaan spelen!
Zoals al eerder beloofd zullen we de aankomende tijd in ieder geval drie optredens doen, maar misschien volgen er meer, speciaal voor de viering van ons 20-jarig bestaan .
Want ja, het is alweer twintig jaar geleden dat we het goede idee kregen om samen dit bandje te beginnen. De tijd vliegt, wat ons betreft lijkt het bijna de dag van gisteren. Natuurlijk is dat 20 jarig bestaan ietwat betrekkelijk gezien het feit dat we ruim 10 jaar niet samen gespeeld hebben, om de simpele reden dat we het veel te druk hadden met andere bands, maar we hebben altijd contact gehouden en in ons achterhoofd gehad dat we ooit wel weer met elkaar zouden gaan spelen.

Twee decennia met een hoop ups en downs, met succes en minder succes, met lof en kritiek, maar altijd met de muziek die wij wilden maken, zonder concessies. En ziehier: 20 jaar later, wat minder haar of in ieder geval grijzer, de koppen wat ouder, maar we zijn er nog steeds.

Of, om het eens uhm... poetisch te verwoorden:
Rozen verwelken,
schepen vergaan
Maar SIGNS blijft altijd bestaan

Nou ja, zolang wij het leuk blijven vinden, althans. En dat kon nog wel eens heel lang duren!

Anyhow, de optredens:

Op koninginnedag zullen we als vanouds in Superpool spelen (ongeveer om half tien dus wees op tijd!).

Dan op 6 mei in Quelderduyn (of Sportcity heet dat sinds kort) tijdens het Helderse Band Festival (we weten nog niet hoe laat, we laten het weten)

en op 2 juni tijdens de Dag van de Muziek in Windkracht 13, als laatste, dus dat kon wel eens een latertje worden.

Aangezien onze eigen Bert pas half mei weer boven water is, zullen we de optredens in Superpool en Quelderduyn doen met Anthony Schouten op drums, dus als je Signs nog eens in de originele bezetting wil zien spelen dan mag je dit niet missen, lijkt ons.

We hopen jullie allemaal te zien (vooral de supporters van het eerste uur, you know who you are!) om het heugelijke feit van ons jubileum samen met ons te vieren!

 

 

+++++++++++++++

::Maandag, 19 februari, Hans - Oh. Ja. De Blog! Tijd voor een update. Echt, hoewel het schandelijk gebrek aan updates alhier anders doet vermoeden, we zijn erg druk met allerlei dingen.

Uhm.. waar waren we gebleven? Oh ja, het Scheepsbandtournooi. Nou, we werden eerste in de categorie "wal-instellingen" (geweldig! Maar vraag me niet wat dat inhoud) en tweede "overall', dus aan het eind van de avond gingen we met twee schitterende bekers naar huis! Jippie! Kortom; de jury was erg over Signs te spreken, maar vond ons misschien toch te professioneel om ons te laten winnen in wat -uiteindelijk- toch een tournooi voor gelegenheidsbands is. Terecht, en daar ging het ook uiteindelijk niet om, natuurlijk. Wat telde was dat we een hele leuke avond hadden, en wat mij betreft een van de beste optredens van de laatste jaren hebben gedaan. Waarin bleek hoe ontzettend leuk we het nog steeds vinden om samen deze muziek te spelen, en dat we daar nog lang niet klaar mee zijn.

Dus. What's cooking in het Signs kamp in 2007? Een nieuw jaar, nieuwe oefenruimte, Ron een nieuwe gitaar, Marcel een nieuwe CD, nou, een heleboel eigenlijk. Hoewel onze Bert op dit moment zich opnieuw 20.000 mijlen onder zee bevind, zijn we bezig om een vervangende drummer in te werken.
Nee, schrik niet, Bert is en blijft gewoon onze drummer, maar aangezien zijn werkzaamheden bij de onderzeedienst nogal zijn geintensiveerd (hij moet dit jaar weer een aantal keer varen) hebben we gezocht naar een oplossing. En dat betekent dat we zijn gaan zoeken naar een invallende drummer, een 'supersub', zogezegd. Geen makkelijke beslissing, trouwens. We hanteren als band eigenlijk altijd het principe van "samen uit, samen thuis", maar een afwezigheid van acht maanden van een van de bandleden is gewoon te lang, en ik weet niet of de band nog zo'n periode overleeft. Daar hebben we uiteraard uitgebreid met Bert over gesproken, en we hebben de beslissing dan ook samen genomen. Hoe dan ook, de oplossing diende zich aan in de persoon van Anthony Schouten.

"Huh?! Anthony?" hoor ik jullie denken, "Is dat niet...?!"

Jazeker! Niet alleen de allereerste drummer, maar bovendien de mede oprichter van Signs. Hij stelde zelf voor om ons uit de brand te helpen, en tot onze grote vreugde zei hij dan ook meteen ja, toen we hem officieel vroegen of hij misschien zin had om zonodig in te vallen als Bert op reis is. Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht. De muzikale break-up 16 jaar geleden was voor beide partijen nou niet geheel pijnloos te noemen, maar in 16 jaar veranderen mensen veel en we hebben allemaal een hoop bijgeleerd. Bovendien wisten we dat Signs, ook voor Anthony, nog altijd iets speciaals betekende. Toch was het bijna griezelig hoe makkelijk we de draad weer op pikte. Vorige week woensdag hebben we dus voor het eerst sinds 1990 weer eens samengespeeld en, nou ja, ik kan niet anders zeggen dat het voelde als vanouds. Bijna moeiteloos -althans zo leek het- pikte Anthony de nummers op en gaf er zijn onnavolgbare eigen draai aan. Een erg goed gevoel. En Heer Schouten bewees eens te meer wat een geweldige drummer hij is.

Leuke bijkomstigheid is dat deze 'reunie' precies valt in het 20ste jubileumjaar van de band. Er zitten een aantal optredens aan te komen waarvan we er dus een paar met Bert en een paar met Anthony op drums zullen spelen. De originele bezetting zogezegd, beter kun je een jubileum niet vieren, lijkt me! Fans van het eerste Chimera-uur, opgelet. Er staat nog niets zwart op wit, en we kunnen nog geen details geven, maar deze optredens zullen naar we verwachten plaats vinden zo eind april, begin mei. We laten het op tijd weten. Maar, nogmaals, het is niet zo dat Anthony nu de nieuwe drummer is, dat is en blijft Bert. In ieder geval is het voor Ron, Marcel en mij wel een onvoorstelbare luxe om terug te kunnen vallen op twee van zulke geweldige drummers als Bert en Anthony.

Goed, wat verder nog? Nou ja, Ron's spectaculaire nieuwe gitaar en Marcel's medewerking aan een internationaal project  "A Tribute To Eddie Jobson", dat resulteerde in een cd waar hij een compositie voor heeft geschreven en uitgevoerd. Maar misschien dat ze daar zelf meer en beter over kunnen vertellen dan ik. *JA, DIT IS EEN HINT, JONGENS!*

Oh! Nog één ding. Hip als wij op onze ouden dag immersch zijn, hebben wij een MySpace pagina geopend. Niets spectaculairs, maar het leek ons niettemin misschien nuttig om ons in de MySpace community te begeven. Maar, zoals pijnlijk blijkt, hebben we nog geen enkele 'friend', aldaar. We voelen ons toch wat treurig en eenzaam. Dus, heb je zelf een MySpace account, of ken je iemand die met ons zou willen linken, laat het ons weten en we wisselen gaarne links uit. Of 'adds', hoe noem je die dingen?

 

+++++++++++++++++

::Maandag, 20 november, Hans - Eéééééééennnnn... daar zijn we weer!
Is DAT schrikken!?

Tja, het heeft een tijdje geduurd *kuch*, en ik vond het dan ook hoog tijd om weer eens een blogje te plaatsen!

Het lijkt me raadzaam om maar eens te beginnen met uit te leggen waar we toch in sjeezusnaam al die tijd gebleven waren.

Nou; Ron, Marcel en ik waren meestijds gewoon waar we meestal uithangen (thuis, werk, kroeg en concertzalen, afgewisseld met eindeloze contemplatieve wandelingen door de vrije natuur, uiteraard). Maar zo niet onze drummer Bert, die, noeste zeeman als hij immers is, door de Koninklijke Marine op maar liefst DRIE achtereenvolgende missies werd gestuurd aan boord van onderzeeboot Hr.MS. Walrus. En ook nog eens drie behoorlijk lange missies, zodat hij in totaal meer dan een half jaar is weggeweest. Zelfs voor Marcel, Ron en mij was het een beetje een verrassing dat hij zolang wegbleef. Pas vorige week zag ik hem voor het eerst sinds april terug.
Kortom; een soort gedwongen en onverwachte sabbatical voor Signs, helaas, maar met alle begrip voor Bert's dappere opoffering voor Vorstin en Vaderland, natuurlijk! :-P

Enfin, het belangrijkste is dat Bertus weer terug is, zodat we eindelijk weer eens met de band aan de slag kunnen. Dat doen we dan meteen ook maar goed, want aanstaande donderdag hebben we ons eerste optreden alweer. En niet zomaar eentje, nee nee: we nemen deel aan het befaamde Scheepsbandconcours.
Jawel, het Scheepsband-concours!
"Maar... maar jullie zijn toch geen scheepsband?", hoor ik jullie denken. En inderdaad, nou zit er maar eentje van ons daadwerklijk op een schip, maar dat schijnt, zo heb ik me laten vertellen, geen donder uit te maken.
Zoals je je misschien herrinnert hebben we daar ook al eens eerder gespeeld in 2004 (grote zaal bomvol met muziekliefhebbende matrozen en ander marinepersoneel plus aanhang, waarbij het bier rijkelijk vloeit) en dat was echt heel erg leuk, dus toen de kans zich aanbood hoefden we er niet lang over na te denken. Eindelijk weer eens spelen en een mooie gelegenheid om de terugkeer van Bert te vieren. (Helaas is het SBC op het terrein van de Marine, dus niet toegankelijk voor niet-marinemensen, hoewel introducees beperkt zijn toegestaan.)

Dus geweldig zo'n optreden, maar wel erg kort dag. Zeker ook omdat we de WO2 bunker, die ruim tien jaar voor onze oefenruimte moest doorgaan, eindelijk vaarwel hebben gezegd. Zelfs ons begon de bedompte schimmellucht en de onophoudelijke reeks inbraken tenslotte een beetje tegen te staan. In ieder geval hebben we er een prachtige nieuwe ruimte voor in de plaats gekregen, en ik kan niet wachten om daar te gaan oefenen.

Door deze verhuizing waren we sinds Bert's terugkeer wel een hoop tijd kwijt aan het opruimen en verhuizen van spullen e.d. en als gevolg hebben we de gelegenheid om slechts eenmaal te repeteren. Nu maar hopen dat dat genoeg zal zijn om de roest uit de vingers te spelen en in de buurt van ons oude niveau te komen.
Ach, moet lukken, we spelen donderdag een vrij korte set van een klein half uur en we hebben wel gekkere dingen gedaan. In de loop van de volgende week zullen we uiteraard verslag doen over hoe we het ervan afgebracht hebben.

Nou, tot zover de stand van zaken (ik merk dat niet alleen de basvingers wat roestig zijn, ook de blog-vingers zijn nog wat onwennig). Uiteraard hebben we nog veel meer nieuws en er staan nog wat andere optredens op stapel, maar dan hebben we het over 2007, dus dat heeft geen haast.

Hou de site in de gaten. We zijn terug.:-)

++++++++

:: Zondag, 9 april, Marcel - News from the Western Frontier. In fact you can't get more West from Den Helder without getting wet feet in the North Sea. The 25th of March we had a great gig at Cape Holland. The hall wasn't sold out completely, but it sure was fun playing here. Den Helder, being a naval city, the timing for the concert was perfect because we had an international fleet visiting our home town. So, if any of you from Greece, Italy, Spain, France, Germany, Poland, Turkey, UK or US read this, greetings to you, and especially the Canadian guys from the 'Athabascan'.
I'm glad you liked our Rush-covers. Again, timing couldn't be more perfect. Too bad you were sailing off just an hour too early for me to get some copies of our Source Code-CD aboard...

We started playing a few songs from our demo-cd Source Code, "Scanner", "Phenomena" and "Kings of Disneyland". After this we played two songs of Rush, "YYZ" and "Limelight". I was a bit nervous about these songs because I knew we had to do them near perfect having Canadians watching. Well, we got cheers instead of beer thrown at us, so I guess whe did it right.

Then it was time to introduce some of the songs from our upcoming full
length CD, "Cryogenic Jetlag", "Shadows of the Lesser Gods" (both performed earlier), and a first time performance of "Zero Gravity". With ridiculous unisono parts of both Ron and me, wild drums and watercooled bassparts this almost to a nervous breakdown at my end I was really anxious about the reaction from the audience. But it turned out great and, without being arrogant, I think we kicked *ss.

Before we played our last songs of the set, "Trial and Conviction" and
"Knots and Tangles" from the 'old days', we did our version of the Rush song "The Spirit of Radio". After some time-stretching, 72 minutes of playing instead of 60 we were asked to play it was time to get off stage and make room for "The Unforgiven", Metallica's European Coverband No. 1. And no doubt about that, they really make a great show. They really come close, in fact I've seen Metallica once and they screwed up back then, even stopping in the middle of a song, where "The Unforgiven" just kept on rolling like a steam train.

But.... Wait a minute, do I hear a voice inside my head (yet another one!) ordering me to release the Source Code? Man, Bill Gates still doesn't do this after 20 years. Well ok then, that makes him a billionaire and us.... well, a bunch of poor musicians with nothing more than the urge to write songs and a few slices of bread next to a glass of water to feed our beloved children. I'll undergo the punishment from the other bandmembers with honour, though I'm sure it involves whips, wooden stakes or even being forced to watch the entire series of Dallas from Ron's DVD-collection...
Aaaargh!!!

Hey, at least take the time to read this blog before 'Rush'ing of to the
download section, because I do have something to ask from you too. ;-)
Here's the deal, and I know you're thinking "Aha, so there's the catch". And "YES, here it is".

As you can see on our Review section (and these reviews have not been edited to make us look good), critics are fairly enthousiastic about our music. If reviews were paving the road to eternal fame and fortune we would be able to at least make a decent living. We wouldn't be as rich as dear Bill, but maybe would make it to the Fortune 50000? Unfortunately Murphy's Law is all around, and probably especially in music business. And that's were YOU come in, with even a profit for you too. Just for the fun of it let's think of a slogan: "MAKE US P(l)ay". The thought behind it is this:

1. Download our Source Code for free, you'll get the artwork too;
2. Play it loud, brainwash your friends, make them download it too;
3. Take the Source Code to your favorite bar, make the DJ play it, be
mysterious like you've found the fountain of youth;
4. After you've made him listen tell the owner of the bar you are our
manager;
5. Contact us to hear what we expect to get paid covering costs;
6. Add some amount of money to make your efforts worthwhile, because there IS a lot of organising stuff you'll be confronted with (but don't overdo it, both work and the amount of money you'll want for it);
7. Get back to the owner and tell him you talked to us and he's going to be honoured with our presence. DON'T tell him we're desperate to play no matter what.
8. Doing this you'll get our eternal gratitude, and that's even more
important than the money you'll make, right?? Sure!!!

OK, I'm done with this blog. Just head of to the mp3 section in lines
of two and remember: MAKE US P(L)AY!!!!

+++++++++

Zaterdag, 18 maart 2006, Hans - Hoog tijd voor een korte update, want ik heb al een aantal emailtjes gehad met de vraag of ons optreden met Dream Theater Tribute band Solid Vision op Cape Holland wel doorgaat.
Ja, het optreden gaat wel door, maar dus niet met Solid Vision. De band en de organisatie kwamen er kennelijk toch niet helemaal uit.
Beetje jammer, dat wel. We hadden erg graag Solid Vision willen zien en horen spelen, maar de organisatie heeft voor een uitstekende vervanger gezorgd: The Unforgiven. Naar verluidt de beste Metallica Tribute band van Europa.

Hoe dan ook, ons optreden op 25 maart gaat dus gewoon door.

En, ten overvloede, omdat een aantal websites en kranten misschien anders doen vermoeden: Nee, ons optreden zal GEEN Tribute To Rush worden, maar naast ons eigen werk zullen we  WEL een paar nummers van de Canadezen spelen.

Zie jullie zaterdag!

P.S. Hou de site in de gaten, want we hebben binnenkort een kleine verassing in petto...


++++++++


Woensdag, 15 februari, Bert's LOG. - Daar ben ik weer. Nee, niet op weg ergens naar een ver land. Gewoon in Den Helder. Er werd mij fijntjes verzocht een teken van leven te geven :-)
Dus... dat wil trouwens niet zeggen dat ik (we) stil zitten. We
oefenen volop, en met nieuwe uitdagingen. Het nieuwste nummer van Ron krijgt al een lekkere vorm en ik vind hem in ieder geval gaaf om te spelen. Waarschijnlijk spelen we deze in maart op Cape holland.
We zijn ook gevraagt om een paar Rush nummers te spelen. Op zich niet zo'n probleem, maar hebben die niet een of andere N. Peart drummen?
Ja dus. Een onwijs strakke, inventieve, creatieve, snelle, harde, veel (noten), te gekke drummer...
Ja, en dat mag Bertje dan maar weer proberen na te doen.
"Appeltje eitje" zeggen sommigen. Ehh... ik niet. Daar ben ik echt voor moeten gaan zitten. Helemaal geen 4 kwarts maten en meer van dat. Nee. Ik gebruik ieder vrij minuutje thuis om me op een komplete drumkit a la Peart (lees: snare met nylon vel) een paar nummertjes eigen te maken. Ik zeg nog niet welke, daar wacht ik nog mee... Maar niet de minste, zeker voor fans!
En laat ik dat nou ook zijn. Meeeeeeeeeen! Wat ben ik jaloers op zo'n band.

Maar nu weer over mezelf en SIGNS. We zijn druk bezig met ons zelf aan te bieden(?) aan diverse mensen in de muziekwereld. 2005 was een leuk jaar, maar we willen nog steeds meer. (kuip, ahoy en dat soort plekjes :-).
Ik hoop verder dat we op Cape Holland, of ergens anders in den lande "vrienden van SIGNS" mogen ontmoeten. Ik zeg, hoe meer hoe beter!

Zo, ik ben uitgeluld, nu de rest maar weer :-)
Greetz,
BERT

+++++++

:: Zaterdag 21 januari, Hans:
"En toen was het stil", zei Marcel in de vorige blog. Sterker nog: het bleef stil...
"Wat is er toch met die band van jullie aan de hand?" begon een aantal mensen zich al ongerust af te vragen. "Is Signs dood, of zo?".
Nee.
"Ziek dan, misschien?"
Nee, ook dat niet. Maar, toegegeven, we hebben wel een hele tijd erg rustig aangedaan. We hadden even wat anders te doen, zo simpel ligt het. En eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat -bij mij althans- de motivatie de afgelopen maanden niet optimaal was. Niet wat betreft de muziek of de band, mind you, maar wel de management- en promotionele activiteiten. Zoals bekend hebben we geen management en doen dus alles zelf. Een taak die ik vrijwillig op me genomen had, maar waar ik de laatste tijd nou niet direct... uhm... de meeste voldoening uithaalde. Iedereen die ooit serieus heeft geprobeerd om in het huidige bandjesklimaat een band te managen, zal weten dat het een behoorlijk frustrerende bezigheid kan zijn en waar vooral een lange adem voor nodig is. Nou, die lange adem was bij mij een beetje op. Hoog tijd dus om die batterij weer op te laden, vond ik. Gelukkig is Marcel bezig om die taken een beetje te verdelen en hoef ik me daar op dit moment godzijdank minder druk over te maken.

Maar ja, doordat de zaken een beetje stil lagen was er dan ook evenredig weinig nieuws te melden, zoals jullie gemerkt hebben. Dat betekent overigens niet dat we helemaal niets gedaan hebben. Integendeel, vooral de afgelopen twee maanden hebben we veel samen gespeeld, lekker geexperimenteerd (lees: lekker aan lopen klooien) en zelfs behoorlijk serieus bezig geweest: we zijn goed op weg met nieuw materiaal en het opbouwen van een nieuwe set.
Want eind maart zullen we samen met de Italiaanse progrockers Solid Vision een of twee optredens doen. Binnen progkringen staat die band bekend als een van de beste Dream Theater tribute bands van Europa en in dat kader vroeg de organisatie of wij geen zin hadden om "iets van RUSH" te spelen. Maar alleen als we het leuk vonden.
Tja, nou houden we ons normaal gesproken niet zo bezig met het coveren van andere bands, maar het leek ons eigenlijk wel weer eens leuk -en in dit geval ook toepasselijk- om een nummer van de Onnavolgbare Canadezen in onze set te stoppen. Verstokte Signs-fans weten misschien nog dat we dat ook eind jaren tachtig regelmatig deden. Kortom, we besloten het weer eens te proberen. Op goed geluk, we hadden de nummers al in geen 15 jaar meer gespeelt...
En wat hadden we een lol! Dus was het eerst maar een nummertje, vervolgens leek het ons ook wel leuk om ook die andere te spelen. En ten slotte kwam er zelfs nog een derde bij! De kans is dus groot dat we drie Rush-nummers zullen spelen. Ik zeg nog niet welke, maar iedere Rush fan zal ze zeker kennen. We hebben ons beperkt tot Rush oude stijl (denk aan Moving Pictures, Permanent Waves, etc), voor ons toch de hoogtij dagen.
En voor alle Signs-puristen die zich zorgen maken of we onze ziel niet verkopen: Nee, hoor. 75% van de set zal gewoon uit Signs nummers bestaan, voornamelijk nieuw werk, maar we hadden gewoon te veel plezier bij het herontdekken van een van onze voornaamste inspiratiebronnen. En ach, als Rush zelf op hun laatste cd hun eigen oude helden besluiten te coveren, wie zijn wij dan om dat niet te doen, zo dachten we... ;-)
Dus, om misverstanden te voorkomen, een echte "Tribute to Rush" zal het optreden niet worden.

Goed. Verder nog nieuws? Nou, op geluidstechnisch gebied zeker! Zo is Ron, tot ieders niet onaanzienlijke verrassing helemaal back to basics. Op een goede dag besloot hij alle digitale effectapparatuur bij de vuilnis te zetten en stante pede terug te keren naar de oorsprong. Met als gevolg een killer buizenversterker en een podium dat nu bijna compleet gecovered wordt door ouderwetse effectpedaaltjes in alle soorten, maten en kleuren. Tube screamers, choruses, flangers, weet ik wat nog meer allemaal. En ik moet zeggen: het klinkt geweldig! Het gitaar geluid is merkbaar warmer en natuurlijker (en bovendien is het altijd leuk om Ron te zien tapdansen :-)
 
Bert lijkt daarentegen juist de tegenovergestelde richting ingeslagen en is begonnen met electronische pads aan zijn drumkit toe te voegen. Het verkeert nog in de experimentele fase, dus of hij dit alles ook daadwerkelijk het podium mee op zal slepen is ook voor ons nog een verassing.

En ik? Ja, ik ben weer terug bij mijn oude maar hardnekkige liefde: De bijna antieke Rickenbacker 4001 weer van stal gehaald. Na de laag stof er af te hebben geblazen, bleek ze nog altijd kwa uiterlijk en karakter de sonische love of my life. Maar, zoals dat nu eenmaal gaat bij oude liefdes, een minnares ook met behoorlijke nukken. Vooral live is het -voor mij althans- bijna onmogelijk geweest om er een behoorlijk geluid uit te krijgen. Nu wil het toeval dat ik me een maandje of twee geleden een Hartke Bass Attack pedaal heb aangeschaft en dat lijkt- sprak hij voorzichtig- de magische formule. Plotseling lijkt mijn schatje zich te laten temmen en klinkt zoals ze kan en zou moeten klinken. Helemaal naar mijn zin is het nog niet, maar de kans is heel groot dat ik de volgende keer weer als vanouds op Ricky sta te knorren.
Als zij het wil, welteverstaan.

Nou, voorlopig genoeg intieme details, lijkt me. Ik hoop dat ik met deze lange blog de afwezigheid een beetje heb goedgemaakt. We hebben ons plechtig voorgenomen om jullie alhier toch weer iets vaker op de hoogte te houden van het wel en wee van Signs.

P.S.
Oh! En gelukkig Nieuwjaar iedereen!

++++++

:: Woensdag, 9 november, Marcel - En toen was het A-ke-lig stil.

Wat is er toch met die jongens van Signs gebeurd? Midlife crisis (meest logisch, zijnde bijna allemaal veertigers), allemaal in quarantaine (na diverse buitenlandse uitstapjes), onoverkoombare muzikale meningsverschillen (eindigend in een volledig afgebroken oefenruimte)? Neen… Niets van dat alles.

De heren hebben de zuurverdiende vakantieperiode aanzienlijk verlengd. En aangezien het na die tijd lastig is om de draad weer op te pakken... Ken je dat gevoel dat je denkt: Die moet ik eens even bellen, uitstellen en uiteindelijk dan niet meer de moed hebben om de hoorn op te pakken en daarmee de draad? Nou, laat mij deze ene keer dan maar starten.

We zijn sinds een week of drie weer langzaamaan begonnen. Een nieuw nummer Ron waarbij hij het mij, arm toetsenistje, aardig rood voor de ogen wordt. Waarom? Hier heeft u een recept:

  1. Neem een willekeurige, volledig doorgedraaide, edoch redelijk briljante gitarist (laten we hem voor het gemak Ron noemen).
  2. Voeg daaraan toe alle mogelijke technische snufjes zoals samplers, sequencers en een grote batterij aan randapparatuur.
  3. Doe alle geluiden in aparte schalen (lees 8 schalen op een bijzettafeltje)
  4. Kom er dan achter dat dit iets te veel is en zeg dan tegen de leerling-kok: Regel dat (tafeltje er bij? Doe maar twee)
  5. Open je kruidenkastje en pak van alle noten alleen de allerlekkerste. Oh ja, VEEL!!
  6. Doe de noten in een andere pan, deksel er op en wachten tot ze met Mach 4 tegen de deksel aan schieten (en dat is snel hoor)
  7. Mix het geheel met een lovely sauce (fenk joe Jamie Oliver)

Gevolg? Laat ik nou denken dat twee synthesizers en een sampler genoeg zou zijn. Niet dus. Ik ben bevorderd tot organist, compleet met van die mooie voetpedalen. Anders is het voor mij fysiek onmogelijk (naast de mentale verstoring) geluidjes en nootjes tegelijk te laten horen. Hans heeft nog zo’n degelijk apparaat en is zo vriendelijk om mij hiermee van dienst te zijn. Waar ZE alleen nog niet aan gedacht hebben is dat ik hierdoor nog veel meer ruimte in beslag ga nemen. Ja hallo, ik moet toch wel een beetje comfortabel kunnen staan nietwaar? Nu alleen nog even zoeken hoe ik alles met een druk op de knop soepel kan laten verlopen. Dat moet wel lukken, maar in dit decennium?

Verder zijn we ook weer vereerd met een recensie in het blad IO-pages. MMwahhh, mogen we niet over klagen. Tijd voor ons om ook weer eens wat te gaan doen aan de broodnodige PR (en daar ZIJN we goed in). Als er nog een manager van kaliber is die deze mannen dat laat doen waar ze goed in zijn en zelf alle vervelende zaken, zoals overleggen met mooie secretaresses, groupies van dienst zijn en feestjes aflopen voor zijn rekening neemt: Mail ons. Geld is geen probleem (als je tenminste zelf niet onbemiddeld bent). Wat wij dan doen? Gewoon, leuke liedjes maken en bier drinken. Which reminds me….

++++++ 

:: Donderdag 23 juni, Hans - Ah! De zomer is eindelijk losgebarsten en het was de laatste dagen inderdaad veel te warm om achter een computerscherm te gaan zitten zweten op een blog. Maar ik zie dat er alweer twee weken verstreken zijn sinds de laatste keer, dus, warm of niet: aan het werk!

In het Signs-kamp houden we ons op dit moment trouwens maar met een ding bezig: MINIROcK! Ieder jaar sowieso een gebeuren waar we reikhalzend naar uitkijken, maar als we er zelf mogen spelen is het natuurlijk helemaal feest. En we staan dit jaar ook nog eens op een geweldige tijd geprogrammeerd (22.00), dus het kan niet op! Check trouwens de prachtige poster van het festival, opnieuw ontworpen door Peter de Vries. En als die multicolor gitaar op de poster je bekend voorkomt, dan kan dat kloppen. Het is inderdaad Ron's Ibanez DNA.

Het mag duidelijk zijn, we hebben er heel erg veel zin in en we maken ons op voor de perfecte afsluiting van het seizoen. Want gewoontegetrouw reizen de mannen van Signs in juli en augustus weer alle windrichtingen af en dus zal het bandgebeuren -tijdelijk- op een wat lager pitje komen te staan.
Maar zover is het nog niet. Ik heb nog steeds mijn fotoverslag van de reis naar Total Music klaarliggen en zal dat binnenkort op de site zetten.
Bovendien heeft Bert me later deze week nog een blog beloofd, met verslagen van Schiedam en Zeerocks. Dan plaats ik ook meteen de foto's die Peter de Bock maakte tijdens het festival in Petten
Over Zeerocks gesproken: In het Noord-Hollands Dagblad, Schagen editie, stond een prachtig verslag van het festival, begeleid door een grote foto van Signs een erg leuk stukje over de band ("Signs boeide de gitaarliefhebber met frraai eigen werk"). Dat wilden we jullie uiteraard niet onthouden (zie reviews) en we waren er natuurlijk erg blij mee.

Nou, tot zover. Ik ga in het zonnetje zitten en de dagen tot Minirock aftellen. Ik hoop jullie daar allemaal te zien!

+++++++

:: Vrijdag, 10 juni, Hans - Oeps! In tegenstelling tot wat ik eergisteren op de blog meldde, spelen we aanstaande zondag niet om vier uur, maar al om DRIE uur!
Helemaal mijn fout, ik had de tijden door elkaar gehaald.
Excuus!

+++++++

:: Woensdag, 8 juni, Hans - Sorry, heel kort Blogje deze keer. TIJDGEBREK! Dus nog even geen verslag van ons optreden in Schiedam, helaas, maar ik beloof dat de volgende keer zeker goed te maken. Ik heb die dag een behoorlijk aantal foto's gemaakt, dus misschien maak ik er wel een soort fotoverslag van. Of zoiets. Komt goed.

Op het moment zijn we druk bezig een set voor te bereiden voor het Zeerocks Festival in Petten aan Zee, aanstaande zondag. Maak je geen zorgen over het slechte weer, want het evenement zal gehouden worden in Bar/Dancing De Branding, dus binnen. Vanaf twee uur 's middags tot 's avonds laat zullen er allerlei bands spelen. Van Top 40 tot keiharde hardcore, dus behoorlijk gevarieerd en voor elck wat wils. Wij spelen voor de verandering al vrij vroeg (om ongeveer drie uur 's middags), dus voor ons een mooie kans om de kindertjes (de Signs-offspring) eindelijk eens te kunnen laten zien en horen wat pappa en die drie andere weirdo's nou eigenlijk precies doen met die band.
Hmmm. Laten we hopen dat ze er geen traumaatjes aan overhouden...

Voor zover ik begrepen heb, is het festival trouwens een initiatief van zo'n beetje dezelfde mensen die vroeger het befaamde Seapop-festival organiseerden. Inderdaad, hetzelfde festival waar Signs ooit, in een ver, grijs verleden in de Noordpop-finale stond te spelen. Als jonge broekies tussen toen grote namen als Herman Brood, Fatal Flowers, Candy Dulfer en Fischer Z. Die Noordpop finale wonnen we overigens niet, maar we hebben aan het festival desondanks toch dierbare herinneringen overgehouden. Het wordt zondag dus een optreden met een ietwat nostalgisch tintje, zullen we maar zeggen... ;-)
 

+++++++

:: Maandag, 30 mei, Hans - Korte update, we hebben nog wat laatste details over het optreden aanstaande vrijdag in Total Music. Eyes Can't See zal als eerste spelen om ongeveer half tien, daarna komen wij om een uur of elf. De toegang is helemaal gratis. Je kunt Total Music vinden aan de Calandstraat 111 te Schiedam.



Oh ja, en we hebben twee nieuwe mp3'tjes aan de site toegevoegd. Jurrie Teeuwen uit Gouda was zo aardig om het hele optreden in Loose End Reeuwijk vast te leggen en stuurde ons vorige week de mp3's daarvan. Tot onze verassing klonk het helemaal niet slecht! Nou ja, voor een live opname vanuit de zaal dan. Als kleine verrassing hebben we dan ook besloten om twee van die "bootlegs" op de site te zetten. Openingsnummer Scanner (5.7Mb)
en het spiksplinternieuwe
Shadow Of The Lesser Gods (6.3Mb). Primeur dus op de site!

Let op: Stel je er niet al teveel van voor. Zoals gezegd, het zijn met beperkte middelen (twee microfoontjes in de zaal) geregistreerde live-opnames. Het gesis dat je herhaaldelijk hoort is trouwens de rookmachine. Verre van perfecte opnames, maar ze geven -denken we- toch een aardig beeld van het concert in Loose End.

Enjoy!

En tot vrijdag...

++++++

:: Woensdag, 25 mei, Hans - Zo, weer terug van een kleine Blog-vakantie, want dankzij de bijdragen van Marcel en Bert had ik lekker een maandje Blog-vrij! Hoogste tijd voor een update mijnerzijds uit het Signs-kamp, lijkt me.
Ik heb in ieder geval tijd genoeg gehad om te herstellen van het desastreuze optreden in Superpool!
Nah. Geloof me; zo erg was het nou allemaal ook weer niet. Ondanks alle technische malfunctions toch best lekker gespeeld. Hoewel Bert daar misschien nog steeds anders over denkt. Ik heb onze trommelaar zelden zo terneergeslagen het pand zien verlaten als die avond (of moet ik zeggen ochtend?). Ik heb hem later die week dan ook maar voor een etentje uitgenodigd, en dat heeft hem er -geloof ik- wel weer enigszins bovenop geholpen. Hoewel de aanzienlijke hoeveelheden bier en wijn en de politieke discussies (we waren het gelukkig volkomen oneens) die daaruit voortkwamen een betere remedie bleken... :-)

Maar toch, het blijft merkwaardig dat zoveel dingen tegelijkertijd fout (of kapot) kunnen gaan tijdens een optreden. Pure pech.
Hoewel? Misschien steekt er achter het breken van mijn E-snaar misschien toch meer dan alleen maar pech.
Jaja, U leest het goed: ik heb het hier over SABOTAGE!
Zo af en toe vind mijn tweejarige dochter het namelijk leuk om op pappa's bas te spelen. En ik, als verantwoordelijke, broad-minded vader die dochterlief uiteraard graag stimuleert in haar muzikale interesses, laat haar dan maar even haar gang gaan. Meestal zet ik 'r met bas en al op de bank en zolang ik geen vitale onderdelen hoor afbreken (van de bas, bedoel ik), laat ik 'r maar lekker een beetje aanklooien. Vaak is ze het toch al snel weer zat (haar ambities liggen meer op het vocale vlak, volgens mij) en zet ik de bas weer terug op een veilige plek (voor zover die uberhaupt bestaan in het geval van tweejarigen). Deze keer echter was ze wel erg enthousiast bezig en ik besloot er effe een kiekje van te maken. Leuk voor later, dacht ik nog. MAAR, bij nadere bestudering van de bewuste foto viel me toch op dat mijn kleine spruit wel allejezus hard aan die E-snaar zit te trekken! Geen wonder dat die dingen breken!
Kortom; ik heb met 'r gepraat, maar ze blijft hardnekkig ontkennen dat er opzet in het spel was. En dat ik bovendien niet zo moet zeuren, want snaren breken is in haar ogen juist cool en ook heel erg rock 'n roll.
Dus, mocht ik tijdens toekomstige optredens toevallig snaren breken, dan weten jullie in ieder geval hoe dat komt en bij wie je moet klagen.
Soms ben ik bang dat ik de vrouwelijke Sid Vicious heb voortgebracht.

Anyway, wat doen we verder zoal? We hebben in een vlaag van inspiratie het nummer State of Seagull eens flink onder handen genomen. We waren er nog niet helemaal tevreden over, en er een heel ander nummer van gemaakt. Het is nog niet af op dit moment, maar het lijkt er een stuk spannender op geworden. We houden je op de hoogte.

En verder zijn we natuurlijk begonnen ons voor te bereiden op het concert volgende week vrijdag met Eyes Can't See.
Kon wel eens een leuk optreden worden. We hebben nog nooit in Schiedam gespeelt en Total Music is volgens eigen zeggen "het gezelligste muzikantencentrum van Rotterdam en omstreken", dus dat belooft wat. Er hebben al aardig wat grote namen gespeeld, mooie zaal, goed geluid en leuk licht, is mij verzekerd, dus daar zal het niet aan liggen. Bovendien kijken we uit naar de hernieuwde kennismaking met E.C.S, die ooit al eens samen met ons op Lentepop speelden. Toen stond hun project nog in de kinderschoenen, maar tegenwoordig hebben ze een ware Rock-Opera uit de grond weten te stampen. Geweldig! Op hun site zijn een aantal filmpjes en mp3's te beluisteren en dat klinkt behoorlijk indrukwekkend allemaal. Ik kijk er echt naar uit om ze live aan het werk te zien, met name die twee geweldige zangeressen.

Nou, tot zover. Genoeg vakantie. Aan het werk.

+++++++++

:: Woensdag, 11 Mei, Bert's log - Hi allemaal. Kleine update van mij.
Ik ben momenteel weer zwaar in training voor de maand juni. Daar gaan we, zoals jullie weten, 3x spelen. Schiedam, Petten en Julianadorp (om maar een paar metropolen te noemen) zullen worden overspoeld met muzikaal geweld.

Ben in afwachting van wat nieuwe gear (bassdrum pedal). Deze ging helaas stuk tijdens de laatste gig in Supapool. Al na een halve minuut was het mis. Dan moet je nog een uur, wat een drama. Ik kon net zo goed met mijn voet tegen de bassdrum slaan, want dat had hetzelfde effect. Moet eerlijk bekennen dat ik dan ook ietwat teleurgesteld was...

Voor geïnteresseerden: de nieuwe is een Pearl Eliminator P-2002B. Dit keer maar gelijk goed!

A day's work die voor ons speelde maakte trouwens indruk op me. Fris en goede nummers! Moet je zien (net zoals ons).
 

Vanavond weer oefenen in de bunker. We zijn stilaan weer bezig met nieuw materiaal, is nog erg pre allemaal, maar toch.

We zitten niet stil...

Groetjes!

+++++++

:: Woensdag, 4 Mei, Marcel - Zo, we zijn weer hersteld. Waarvan in godsnaam, hoor ik je zeggen? Man o man, ik was even vergeten hoe vermoeiend onze koningin kan zijn.
Sorry, koninginnedag!!!
Net zoals iedere andere brave burger kijk ik ook iedere week weer uit naar het weekend. Beetje uitslapen, klein klusje doen (let wel, KLEIN!) Beetje boodschapjes, ’s avonds rustig op de bank met een wijntje en een toastje. kortom; HEEL vervelend allemaal. Maar, zo eens in het jaar, is het moment daar, dat de koningin verjaar. DUS verplicht feest vieren. Nu is het volgens mij zo dat bij iedere verjaardag de jarige de drankjes inschenkt (of in ieder geval wijst waar de koelkast staat), het gebak aansnijdt en dus de hele dag aan het werk is. Waarom is dat bij koninginnedag dan anders?
Enfin, zaterdagmorgen 30 april om 7 uur op, ouwe spullen inpakken, op naar de kinder-rommelmarkt, ouwe spullen uitladen (nee, ondergetekende niet, al kon je me zondagmorgen wel bij het oud vuil neerzetten), ergens rond kwart voor tien denken aan koffie, maar nog niet drinken. En dan denk je al weer “hmmm, nog even een tukkie doen? Ach nee, ik blijf wel wakker, ik ben al een grote jongen." Conclusie: ik heb gerust gedurende de dag ook nog wel andere dingen gedaan, maar vooral op instinct, want m’n geheugen laat me op dat gebied aardig in de steek.
Om negen uur mijn apparaten ingeladen, Bert gebeld en gezellig samen naar Superpool waar al vanaf twee uur ’s middags de ene na de andere band zijn best beentje voorzette.
Eerste melding toen we binnen kwamen: “Eeh, het loopt een beetje uit”.
Ha, verrassing.
Noem mij één evenement met meerdere bands waarbij er NIET van het schema wordt afgeweken. Maar ook dat vonden wij natuurlijk geen probleem, gezelligheid kent geen tijd nietwaar? Dan maar even een licht alcoholische versnapering, gevolgd door nog een aantal. Stonden we op de planning voor kwart over één, uiteindelijk betraden we om kwart voor drie (’s nachts ja, bent u er nog?) het podium.
Voor degenen die er niet waren, het was een verpletterend optreden. Bert zijn bassdrumpedalen bezweken letterlijk onder zijn voeten en mijn maitresses – trinity, ensonig en Z8 - dansten gezellig mee met mijn redelijk ongecontroleerde bewegingen, totdat Z8 mijn tempo niet meer kon bijhouden en ter aarde stortte. Gelukkig brak Hans zijn dikke E-snaar op dat moment ook (zijn eerste ooit!!), waardoor ik met vlugzout Z8 weer op haar benen hielp. Godzijdank maken de mensen bij SKB goede flightcases. Jammer genoeg zijn de beentjes (lees: standaard) van iets lagere kwaliteit waardoor Z8 nogmaals over haar eigen voeten struikelde. Voor haar veiligheid heb ik haar dus maar even laten rusten. Amechtig naar adem snakkend bleef ze dus de rest van de set liggen. Al met al dus inderdaad een verpletterend optreden, al heb ik het ook hier weer best naar m’n zin gehad. Zeker de band A day's work vond ik helemaal te gek.

Uiteindelijk nog een laatste drankje en om half vijf toch maar besloten om naar m’n fiets te lopen en te pogen naar huis te gaan. Ja, dat is gelukt, dank u, al was ik de zondag na het wakker worden geen schim meer van wat ik ooit had willen zijn, woeha!!

Gelukkig hebben we een paar weekjes rehabilitatie tot ons volgende optreden, maar ik kijk nu al uit naar MINIROcK.

Until then, sleep tight, keep calm and no booze allowed!
(nou ja, ééntje dan)

++++++++

:: Maandag, 25 april, Hans - Zoals ik vorige week al zei: het wordt LAAT aanstaande Koninginnedag in Superpool! We kregen zojuist bericht dat we pas om 1.15 spelen. Volgens de organisator "de beste tijd om te spelen, omdat het dan op z'n drukst is!"
Hmmm. Het uitgaanspatroon van het Helderse publiek kennende zou hij wel eens gelijk kunnen hebben, maar ik hoop dat wij ons drankgebruik tot die tijd dusdanig weten te beperken, zodat we uberhaupt nog in staat zijn om te spelen. Dat word vooraf alleen cola drinken, ben ik bang...

Nou ja, evengoed kijken we er naar uit. Als het net zo'n succes word als vorig jaar, dan staat iedereen een leuke muziekmarathon te wachten. Veel en vooral leuke bands ook, voor zover ik ze ken. Zo zullen o.a. ook
A Day’s Work, Ashen, Solid Rock, Suzannes Garden en Encircle optreden, dus een afwisselend en goed gevuld festival. En GRATIS bovendien...

In ieder geval lijkt het me voor ons zaak om deze week voldoende rust te nemen, een gebalanceerd dieet te volgen en niet te vergeten onze vitamientjes te slikken, zodat we zaterdagnacht op het juiste moment weten te pieken :-)

Zie je daar!

+++++++++

:: Woensdag, 20 april, Hans - Oh ja, de Blog! Bijna vergeten om weer eens wat te melden alhier. De tijd vliegt... Net zoals ik de vorige keer helemaal vergeten was het tweejarig bestaan van dit onvolprezen Blog te memoreren.
Nou ja, bij deze dan.
Twee jaar van nieuwtjes, feiten en wetenswaardigheden(?). Maar, eerlijk is eerlijk, vaak ook gewoon slap gelul over het bandje waar we zoveel plezier aan beleven. Marcel, Bert en ik vinden het nog steeds erg leuk om te doen. Hoewel het soms best lastig is onderwerpen te verzinnen, vooral in de wat stille perioden; Waar zullen we het nu weer eens over hebben? Maar het nog steeds groeiende aantal trouwe lezers maakt het de moeite meer dan waard, hoor. Blij om te melden dat de site vorige maand zelfs een recordaantal bezoekers mocht begroeten. Hulde!
Voorlopig bloggen we dus gewoon fijn verder :-)

Anyway, what's cookin' in het Signs-kamp? Nou, om de waarheid te zeggen: niet veel. Zoals altijd tussen optredens door. We zijn wel bezig met alweer een nieuw nummer, maar het is nog te vroeg om te zeggen hoe het ongeveer zal gaan klinken. Tot nu toe is het slechts nog een vaag idee, maar we werken er aan.

Verder hebben we weer een aantal mooie foto's van het optreden in Loose End door Astrid toegevoegd (klik hier of op haar eigen site). Ze zijn weer heel erg de moeite waard, deze keer ook van Bert en Marcel.

En ja, we beginnen ons langzaamaan voor te bereiden op de lange, lange Koninginnedag volgende week in Superpool. Het festival begint al om een uur of twee 's middags en gaat tot diep in de nacht door. Wij zullen waarschijnlijk pas na middernacht spelen. Wordt dus waarschijnlijk een latertje, maar, geloof me, er zal genoeg muziek en bier aanwezig zijn om iedereen moeiteloos de nacht door te helpen.
We houden jullie op de hoogte...

+++++++++

:: Dinsdag, 5 april, Hans - Je hebt van die optredens waarbij alles bijna vanzelf lijkt te gaan, maar soms is het meer een kwestie van je concentratie er goed bij houden en is het vooral hard werken geblazen. Het optreden in Loose End viel in die laatste categorie. Door een nogal...tja, ondefinieerbaar podiumgeluid was het zaak elkaar heel goed in de gaten te houden en, zo nu en dan, even op de tanden te bijten.
Met name Marcel had enorme problemen om zichzelf te horen (en z'n blik werd naarmate het optreden vorderde dan ook steeds duisterder ;-)), maar gelukkig werd het geluid beter halverwege de set en kwamen we "beter in de wedstrijd" te zitten. Kortom; Het viel niet mee, maar al met al was het, de reacties van het publiek beluisterend, gelukkig toch nog een geslaagd optreden te noemen.
En daarbij hadden we ook wel een schitterend podium tot onze beschikking, een prachtige lichtshow en het voordeel dat de mannen van Profound met hun knallende set de boel al lekker opgewarmd hadden. Moegestreden, maar voldaan kwamen we dan ook het podium af. (Het enige echte minpuntje van de avond was dat we pas na afloop te horen kregen dat we de PA van de deuropbrengst -dus zelf- moesten betalen.  Communicatiefoutje.
Helaas een nogal duur communicatiefoutje. Daar ging onze winst... :-()

Maar ondanks dat, was de avond toch meer dan de moeite waard. We werden geinterviewd door maandblad iO Pages (editie verschijnt waarschijnlijk volgende maand), we werden gevraagd een optreden te doen in Schiedam, we hebben weer een hoop lol gehad met de mannen van Profound en als ik afga op het "voorproefje" van fotografe Astrid Sluijter (zie de foto van Ron hiernaast), zijn er weer een aantal hele mooie foto's gemaakt.
En er waren meer fotografen aanwezig, want hier zijn alvast wat foto's van "Loose End fotograaf" Ron te zien.

BTW Wie onze tourlijst in de gaten heeft gehouden, heeft waarschijnlijk al gezien dat er alweer een aantal gigs zijn bijgekomen. Zo spelen we op Koninginnedag 30 April weer in Superpool (lijkt een traditie te gaan worden), waarschijnlijk op 3 juni met Eyes Can't See in Schiedam en 12 Juni op het Zeerock(s) festival in Petten. We houden je uiteraard op de hoogte wat betreft de nadere details.

++++++++

:: Maandag, 28 maart, Hans - Damn! Twee Signs-loze weken. We hadden het allevier -helaas- weer eens veel te druk met andere dingen, dus even geen band de afgelopen twee weken. Daarom een wat korte blog deze keer. Maar zodra Bert uit Berlijn is teruggekeerd dan gaan we hard aan de slag om ons weer op oorlogsterkte te krijgen voor Loose End aanstaande zaterdag. En dat word oefenen, want we spelen -door het uitvallen van Aeolus- een iets langere set van een uur.
De setlist?
In willekeurige volgorde:

Scanner
One Man Jury
Kings Of Disneland
Phenomena
Knots & Tangles
Trial & Conviction
State Of Seagull
The Shadow Of The Lesser Gods
Cryogenic Jetlag
Tricks Of The Eye

Zoiets, denk ik. Ongeveer de helft recent werk en de andere helft 'Gouwe Ouwen'. Genoeg om een uurtje mee te vullen, in ieder geval. Ik heb er nou al zin in!
Let op: We spelen deze keer als tweede en dus als laatste, maar zorg dat je op tijd bent, want ook onze Amsterdamse vrienden van Profound spelen een lekker potje Progmetal dat staat als een huis!
Je kunt de kaarten voor Loose End trouwens ook weer bij ons bestellen: info.
De deuren van Loose End aan de Buitenomweg 5 te Reeuwijk gaan om 21.00 uur open en Profound begint om ongeveer 21.30 uur.
De entree is in de voorverkoop € 5,- en aan de deur € 6,-.

Tot zaterdag, hoop ik!

+++++++

:: Maandag, 14 Maart, Hans - Tijd voor een tamelijk lange update mijnerzijds, want aangezien zowel Marcel als Bert bevangen werd door een vlaag van Blog-inspiratie (daarbij flink geholpen door het geladen pistool dat ik tegen hun slaap gedrukt hield), heb ik ruim een maand blog-pauze gekregen. Dat gaf mij mooi de gelegenheid voor een korte vakantie. Naar Disneyland Parijs, of all places! Mijn 6 jarige zoon zeurde namelijk al tijden mijn kop gek om daar naar toe te mogen, en als zelfbenoemde "King Of Disneyland" kon ik natuurlijk niet thuisblijven ;-)
Tja, wat zal ik er van zeggen; de kleine man vond het geweldig en als je de hagelbuien en tergend lange wachttijden buiten beschouwing laat, vond ook ik het allemaal best leuk. Al kan ik voorlopig even geen Mickey of Donald meer zien...

Laten we het daarom liever over Signs hebben. En gelukklig valt er genoeg nieuws te melden. Zo hebben we er alweer een recensie bij. Deze keer door de britse Andy Read in één van 's werelds bekendste "Progwebsites", de DPRP. En ik ben blij te kunnen melden dat ook deze review alweer positief is uitgevallen.
Korte samenvatting:

"Well, it does take a few spins but this quartet has a pretty listenable take on traditional Prog Rock. Hans de Graaf is a good bass player and vocalist with a good range of tones to his voice and a pretty accent-free diction. Ron van der Park can certainly twiddle those strings, and there's a consistent but not over-bearing keyboard layer throughout. . .
It's a sound firmly entrenched in the 80's but it has a modern touch that stops it from being dated. . .
For fans of Enchant, Ricocher, Pendragon and Fish-era Marillion this is certainly worthy of a closer look.
Conclusion: 7 out of 10"

Lees de volledige review op de DPRP site, zou ik zeggen.

En, zoals Bert in de vorige Blog al schreef, bleek ook het optreden in de Kade -zeker gezien de weersomstandigheden- uiteindelijk best de moeite waard. Slechts 25 betalende bezoekers waren zo moedig geweest om de sneeuwval en spekgladde wegen te trotseren, maar met alle aanwezige bandleden erbij was het toch best nog aardig gevuld.
Bovendien werden we die avond ook nog eens gefotografeerd door fotografe Astrid Sluijter en ik kan niet anders zeggen dan dat de foto's prachtig geworden zijn. Alleen jammer dat de Kade zó duister was, dat het bijna onmogelijk was om -de in zo mogelijk nog duisterder hoeken verscholen- Marcel en Bert op de gevoelige plaat vast te leggen. Een beetje weinig plaatjes van onze onvolprezen toetsenist en drummer, derhalve. Ik heb echter van Astrid begrepen dat ze er ook in Loose End bij zal zijn om dat gemis goed te maken.
Je kunt een aantal foto's hier bekijken of op Astrid's eigen site: www.eyemindpictures.nl 
Hartelijk dank, Astrid!

Helaas bereikte ons zojuist het bericht dat de zanger van Aeolus deze week besloten heeft de band te verlaten, en dus zal Aeolus begrijpelijkerwijs niet kunnen spelen in Loose End op 2 april. Heel erg jammer dat het zo gelopen is, en zoals het er nu naar uitziet zullen dus alleen Profound en wij optreden, maar we zullen er alles aan doen om ook die avond de moeite waard te maken.

P.S. Tussen alle drukte door kregen we het droeve nieuws door dat André van de Wijngaard op 28 februari is overleden. Een groot gemis, want niet alleen beheerde hij jarenlang de leukste kroeg van Den Helder (Charmaine), maar dankzij zijn niet-aflatende enthousiasme en bereidheid ten allen tijden een podium te bieden aan heel veel bands en jamsessies zou de Helderse muziekscene er heel anders voor gestaan hebben. Ik kan wel zeggen dat, zonder André, Signs en vele andere helderse bands niet eens bestaan zouden hebben. In meerdere opzichten zou je hem zelfs de geestelijke vader van Signs kunnen noemen, want niet alleen hebben we elkaar in zijn kroeg ontmoet, maar er ook talloze malen met elkaar tot diep in de nacht gejamd en opgetreden. En er talloze malen gelachen en geweldig dronken geworden. Prachtige herrineringen.

We zullen je missen, Coach.

++++++

:: Maandag 7 maart, Bert’s LOG - Het is inderdaad een tijd geleden dat ik productief was op schrijfgebied, maar daar ben ik weer.
Afgelopen vrijdag hebben we eindelijk weer mogen knallen. De KADE was aan de beurt. Heel Zaandam was gekomen om ons te zien spelen... Tja, dat dacht ik, maar we hadden de weergoden tegen ons. Koning winter gooide sneeuw in het eten, en we kregen het ene na het andere telefoontje van trouwe fans die met verschillende redenen niet kwamen genieten van een stukje Progrock anno 2005. Te glad, te gevaarlijk, te veel sneeuw enz enz. waren de excuses. Hmmmm....te veel tttttt’s.

Maar goed. De avond werd meer een -ik citeer- "band voor bands avond" (Bart - AEOLUS ) + de die hard muziekliefhebbers die toch de weersomstandigheden trotseerden. Hulde!
Ook was het onze kennismaking met de bands AEOLUS en PROFOUND.
De zaal waar we mochten spelen was ietwat aan de kleine kant, maar het podium voor mij als drummer dik in orde. Genoeg ruimte (en tijd) om de hele mikmak op te bouwen. Na de soundcheck zijn we nog snel de broodnodige energie gaan halen bij de plaatselijke snackgigant. Dus waren we er klaar voor. We zouden om 21.30 beginnen, maar dat werd iets later. We begonnen met Scanner en vanaf dat moment zaten we er gelijk goed in. Voor dat ik het in de gaten had waren we al 5 nummers verder, en helemaal geen zin om op te stoppen. Helaas mag je dan maar 45 minuten.... Ik was erg benieuwd naar onze 2 nieuwe nummers Cryogenic Jetlag en The Shadow Of The Lesser Gods. Eerste keer live.
We repeteren al een tijdje op deze nummers en we hadden daar een goed gevoel over. Ze werden naar mijn mening ook goed gespeeld tijdens het optreden, een goed SIGNS avondje. Al met al heb ik lekker gepeeld en was zeer tevreden.
Na ons kwam AEOLUS. Een eerste kennismaking met deze Progband. Daarna PROFOUND met een voor mij verrassend stevige sound.
Hopelijk zijn de omstandigheden gunstiger in Reeuwijk (Loose End) op 2 april. Ik kijk er nu al naar uit. Over verdere optredens hebben we nog geen info. Maar er komen er meer aan!

Groetjes en tot in Reeuwijk,

BERT
.

++++++++

:: Maandag, 28 februari, Marcel - Spitsroeden lopen, ik kan het niet anders omschrijven. Na hardnekkig aandringen van onze leider Hans (ok, we LATEN hem leiden voor het gemak), gelardeerd met smeuïge uitspraken die ik niet graag in enigerlei publicatie terug wil lezen, dan toch eindelijk weer eens een blogje van mij.

De voorbereidingen zijn in volle gang. We hebben de afgelopen maanden natuurlijk niet echt stilgezeten, maar – eerlijk is eerlijk – de productiviteit van de niet-Hansen voor wat betreft de website is bijzonder laag geweest. Plaatsvervangend schuldgevoel voor drie en blauwe plekken noopten mij om toch weer eens wat te schrijven.
Welnu, het niet stilzitten heeft geresulteerd in – JAWEL – twee geheel nieuwe nummers en één die een aardig tijdje in een goed vat zat, en DAT verzuurt niet. Alhoewel, gezien het hoge gehalte aan gesprongen snaren vermoed ik dat verzuring ten dele de oorzaak was van een versnelde metaalmoeheid. Zit dus nooit met je vette vingers aan je (bas-)gitaar, of je zal het bezuren, yuk yuk.
Zoals altijd gebeurt zoiets wanneer je het:
A: niet verwacht, of
B: niet wenst.
Tijdens opnames onder hoge druk (want drie meter grond boven onze bunker) brak een snaar van een niet nader te noemen gitarist tijdens zijn solo, waarbij ik mijn spreekwoordelijke pokerface liet vallen. De muur achter mij hield me enige seconden staande, maar mijn knieën hielden het niet langer vol. Snikkend van de lach zeeg ik neder, bedolven onder boosaardige blikken van die nog steeds niet nader te noemen gitarist. Na een flinke teug zuurstof kwam ik weer bij zinnen. Dat was voor Ron (oeps, verraden) het sein om mij even fijntjes te wijzen op het feit dat mijn “geluiden” niet kloppen. Heb dus ook NOOOIT kritiek op anderen, want je KRIJGT het terug…
En daar ben ik dus – min of meer – gedwongen mee aan de slag gegaan. Ik heb een aantal avonden flink gezweten om de ‘geluiden’ op een niveau te krijgen dat binnen de band algemeen aanvaardbaar wordt geacht. Gezien mijn passie voor knopjes van diverse pluimage vond ik het ook weer niet echt erg. Kon ik de Z8 ook wat beter leren kennen, want tot nog toe had deze slechts de functie van veredelde bandrecorder. Ik weet nu ALLES van tijmstretsen, wansjotloeps, roeting van effeks en steks en leejers.
Nou ja een BEETJE dan.
Er is dus wat meer balans in het geheel, net zo als de balans tussen de heren musici. Wil je getuige zijn van onze hervonden balans en de eerste zijn die de nieuwe nummers hoort, zorg dan dat je er aanstaande vrijdag -op tijd, we spelen als eerste- bij bent in De Kade te Zaandam. Kaarten zijn verkrijgbaar via
info

+++++++

:: Maandag, 14 februari, Hans - Oei! Ik zie net dat er alweer drie weken voorbij zijn gevlogen sinds de laatste blog. Nou was er ook niet zoveel nieuws te melden, eigenlijk. We zijn met z'n vieren vooral hard aan het werk met nieuw materiaal. Muziek, bedoel ik dan. Zo zijn we bijna klaar met twee nieuwe nummers en dat slokte de afgelopen tijd onze meeste aandacht op. Als ik de teksten ook nog op tijd af weet te krijgen, dan is de kans groot dat we deze nummers ook tijdens ons optreden in de Kade zullen spelen.

Over de Kade gesproken; we hebben iets meer informatie binnen over het optreden. Zo zullen wij op 4 maart de "Prognight" openen om half tien. Aeolus speelt als tweede en Profound sluit de avond af. Alledrie de bands spelen drie kwartier, de zaal gaat open om 21.00 en de entreeprijs bedraagt 4 euro.
Als het goed is krijgen we trouwens wat kaarten opgestuurd, dus je kunt ze ook via ons bestellen. Mail even naar info en alles komt goed.

Nou. Dat was het wel zo'n beetje, wat mij betreft. Ik zal Marcel en Bert eens bestraffend aankijken (ben ik tamelijk goed in, vraag maar na), dus wie weet ziet een van hen kans om ook weer eens een blog te typen en zodoende hun licht te laten schijnen over het fenomeen dat Signs heet. Of zoiets.

Voor degenen trouwens die op een blog van Ron zitten te wachten, dat zou nog wel eens lang kunnen gaan duren, ben ik bang. Maar wie weet. De wond'ren zijn de wereld immers nog niet uit.
En, als goedmakertje misschien, kreeg ik gisteren een paar geinige foto's opgestuurd (klik voor vergroting).
Saxofonist Hans Dulfer bleek namelijk in zak en as te zitten over een nieuw sax-effectapparaat dat hij maar niet aan de praat kreeg.
Who you gonna call?
Ron van der Park natuurlijk! Binnen tien minuten had El Ton het onwillige apparaat zijn ijzeren wil opgelegd en was het ding weer volledig operationeel. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat Heer Dulfer er inmiddels weer vrolijk op los toetert! :-)

(Met dank aan Peter de Vries voor de foto's!)

++++++

:: Maandag, 24 januari, Hans - De oplettende lezers hadden het waarschijnlijk vorige week al in de Tourlist zien staan, maar inderdaad: we hebben er weer een optreden bij!
En dan nog wel op een hele mooie plek, namelijk op het podium van De Kade, Zaandam.
Opnieuw gaat het om een zogenaamde "Prognight". een  gezamelijk, avondvullend optreden dus, wederom met onze buitengewoon getalenteerde collega's van de bands Aeolus uit Gouda en Profound uit Volendam. Het evenement zal plaatsvinden op 4 maart en het belooft echt iets heel bijzonders te worden. We kijken er naar uit en het lijkt het me dat je dit als Prog-, symfo-, metal- of rock-fan eigenlijk ook niet mag missen!
We zullen er binnenkort ongetwijfeld veel meer over kunnen vertellen, maar schrijf het vast in je agenda, zou ik zeggen!

+ + + + + +

:: Dinsdag, 18 januari, Hans - Drukke weken weer, en jazeker, ook met de band, gelukkig. En what's more: We hebben de vertaling van de Poolse recensie binnen gekregen (zie vorige blog). Er waren toch meer mensen die Pools spraken dan we dachten, want we konden zelfs kiezen uit verschillende bronnen! Bedankt allemaal!

Okee, komt ie in 't kort (Voor de volledige recensie zie Reviews):

"Signs keert terug als een zeer volwassen en strakke band. Er is een enorme vooruitgang geboekt in de muziek zelf, de kwaliteit van de composities, de technische vaardigheden en de zangpartijen. Dit alles maakt Source Code een geweldige cd, die de luisteraar heel veel voldoening zal geven bij elke draaibeurt. Nou zou men kunnen aanmerken dat er niet veel nieuws in de muziek zit, deze nauwelijks buitengewone ideeen bevat of dat de band de Amerikaanse prog negeert, maar daar staat tegenover dat Signs op een ongeloofelijke consequente manier zijn eigen muzikale koers vaart, een zeer eigen identiteit bezit  en met dit nieuwe album een reusachtige stap voorwaarts maakt."
(vier van vijf sterren)

Mwah, niet slecht, wat?
Maar er is meer goed nieuws uit Polen: We kregen gisteren te horen dat we afgelopen woensdagavond (12-01) op Alfa Radio Krakow zijn gedraaid.
Artur Chachlowski, degene die de recensie schreef voor de Poolse Metal Hammer, presenteert op deze zender een radio-programma (MLWZ, klik op "Playlist"). Aangezien hij behoorlijk enthousiast was over Source Code, besloot hij een nummer van de cd te draaien. En dan niet zo maar eentje, maar tussen bands als Marillion en Arena kregen de Poolse luisteraars meteen de onverkorte, tien minuten durende versie van Knots & Tangles voor hun kiezen!
(Voor wie wil weten hoe Signs in het Pools werd geintroduceerd (en geen tijd heeft om de hele uitzending te beluisteren) hebben we er toch maar even een soundfiletje van gemaakt...)

We zijn er uiteraard heel erg gelukkig mee!
Niet alleen omdat dit -voor zover bekend- Signs' debuut is op een buitenlands radiostation, maar dan ook nog eens op een lokaal station in Krakow, een stad met meer dan een miljoen inwoners!
Helemaal goed, dus. :-)

Dziekujemy, Artur!

+ + + + + +

:: Vrijdag, 7 januari, Hans - Gelukkig nieuwjaar, allemaal!

Blij om te melden dat Signs het nieuwe jaar alvast voortvarend is begonnen. Zo zit de eerste oefening van 2005 er inmiddels alweer op, waarin we meteen behoorlijke vorderingen hebben gemaakt met een nieuw nummer van Ron. Het is nogal moeilijk om het te omschrijven; een lang, complex nummer met veel tempo- en sfeerwisselingen en het zal waarschijnlijk onderdeel uit gaan maken van ons nogal ambitieuze 'concept-idee', waar we al een tijd over nadenken. Voor degenen die het zich nog kunnen herrineren zal het ongeveer in de traditie liggen van wat we ooit met Chimera deden. Maar dan anders.
Hmm... duidelijk, zo?
Nou ja, jullie horen het wel als we het af hebben :-)

Maar het beste nieuws deze week kwam wel uit Polen. We staan namelijk in de Poolse editie van Metal Hammer. Ik kreeg gisteren een exemplaar opgestuurd en daarin krijgt onze cd (in kleur afgedrukt!) in deze januari uitgave een positieve recensie.

Eeh... dat denken we, tenminste.

De recensie is namelijk in het, tja, Pools. En aangezien ons Pools niet helemaal meer is wat het geweest is (*kuch*), hebben we eigenlijk geen flauw idee wat ze nou eigenlijk hebben geschreven! Edoch, gezien het feit dat Source Code 4 (van de maximaal 5) sterren kreeg toebedeeld, mogen we toch voorzichtig concluderen dat de cd goed bevallen is. En nou schijnt er wel een engelse vertaling aan te komen, maar wanneer dat precies is moeten we maar afwachten.

Intussen branden we wel van nieuwsgierigheid, dus als een van de bezoekers van deze site misschien Pools spreekt (of iemand kent die dat doet) dan horen we het graag. De recensie staat ook online, dus als iemand ons zou kunnen helpen met vertalen, stuur ons dan alsjeblieft even een mailtje.

In ieder geval verwelkomen we natuurlijk alle nieuwe Poolse bezoekers.
Maar ja, hoe zeg je dat in het Pools???

+ + + + + +

BLOG 2004 Archief

BLOG 2003 Archief

++++++